Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 listopada 2011r. sygn. akt I SA/Ke 477/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych.
W dniu 24 listopada 2011r. skarżąca złożyła sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego lub ustanowienia adwokata.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach wynika, że skarżąca pozostaje sama w gospodarstwie domowym, jako posiadany majątek wykazuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu wielkości 33,75m², utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego z prowadzonej działalności gospodarczej ze względów zdrowotnych zawieszonej. Skarżąca uzyskane za 2010r. określa na kwotę 6,6 tys. zł.
Skarżąca wskazała, że szczegółowe informacje dotyczące jej sytuacji majątkowej zawarte są na kartach 17-18 akt sądowych - w uzasadnieniu wniosku o zwolnienie od opłat sądowych z dnia 21 października 2011r.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm. dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika prawnego przez stronę dochodzącą swych roszczeń.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację majątkową i zdrowotną wnioskodawcy, przede wszystkim wysokość uzyskiwanego dochodu oraz częste pobyty w szpitalu oraz na zwolnieniach lekarskich, uznano, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie.
Tym bardziej, iż w myśl przepisu art. 173 § 1 ustawy "p.p.s.a." od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która powinna być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy "p.p.s.a." orzeczono jak w sentencji postanowienia.