Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcachz 12 stycznia 2006 r., sygn. akt I SA/Ke 482/05

Uzasadnienie

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr. [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia J. T., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Jak ustalił ten organ, J. T. zwrócił się do organu egzekucyjnego - Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego w administracji, dotyczącego zaległości w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do czerwca 1998 r., prowadzonego na podstawie sześciu tytułów wykonawczych. Po rozpatrzeniu tego wniosku organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W zażaleniu podatnik podniósł, że złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w sprawie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określającą mu zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za miesiące od stycznia do czerwca 1998 r. Z tego powodu, jego zdaniem, obowiązek podatkowy za te miesiące nie jest wymagalny, a postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone na podstawie art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Wskazując na treść cyt. art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, z poźn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że postępowanie egzekucyjne umarza się w razie wystąpienia jednej z następujących przesłanek:

1. 1. obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania,
2. 2. obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo obowiązek nie istniał,
3. 3. egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa,
4. 4. zachodzi błąd, co do osoby zobowiązanego lub, gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego,
5. 5. jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny,
6. 6. w wypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego,
7. 7. jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia mimo, że obowiązek taki ciążył na wierzycielu,
8. 8. jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania.

Ponadto postępowanie może być umorzone na wniosek wierzyciela a także wtedy, gdy na taką konieczność wskazują inne przepisy rangi ustawy. W przedmiotowej, zaś sprawie nie zachodzi żadna z tych przesłanek. Powoływany przez dłużnika fakt złożenia skargi na decyzję w sprawie odmowy wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją określającą zobowiązanie podatkowe nie ma, bowiem żadnego znaczenia. Decyzja wymiarowa jest ostateczna w toku instancji a wniosek o wznowienie postępowania w tej sprawie został załatwiony odmownie w obu instancjach, w związku, z czym pozostaje ona w mocy. Dlatego organ egzekucyjny nie jest uprawniony do zaniechania przymusowej realizacji zobowiązania podatkowego.

Nadto zgodnie z art. 61 § 1 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesienie skargi do sądu nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynność administracyjnej. Fakt pozostawania przez podatnika w sporze z organami podatkowymi co do wysokości jego zobowiązań podatkowych nie powoduje zmiany w stanie wymagalności tego zobowiązania.

Tak, więc samo wniesienie skargi do sądu na decyzję odmawiającą wznowienia postępowania wymiarowego nie ma wpływy na stan wymagalności zaległości podatkowej, a zatem nie stanowi przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W skardze z dnia 25 marca 2005 r. J. T. w istocie kwestionował prawidłowość wydania decyzji wymiarowej. Zarzucił, że zaskarżone postanowienie nie uwzględniło stanu faktycznego, z zwłaszcza faktu powstania zobowiązania podatkowego w wyniku przestępczej propozycji inspektora z Urzędu Kontroli Skarbowej. Prowadzona egzekucja odbywa się, jego zdaniem, na podstawie decyzji którą wydano w oparciu o fałszywe dowody. Podniósł nadto, że wydając tą decyzję nie uwzględniono jego oświadczenia o nie prowadzeniu działalności w okresie od stycznia do czerwca 1998 r. Postępowanie kontrolne toczyło się natomiast bez jego udziału.

Skoro, zatem decyzja została wydana w oparciu o fałszywe dowody, to postępowanie egzekucyjno powinno zostać umorzone do czasu rozstrzygnięcia przez sąd o ważności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...].

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach jest właściwy do rozpoznania skarg stosownie do dyspozycji § 2 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i w Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187 poz. 1926).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) - Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega, zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku postanowienia) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się, więc do zbadania czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Przy tak zakreślonych granicach kontroli legalności Sąd nie stwierdził naruszenia prawa przez organy administracyjne w przedmiotowej sprawie.

J. T. w skardze, podobnie jak uprzednio w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji, podniósł przede wszystkim zarzuty dotyczące decyzji wymiarowej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] oraz, postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją. Decyzja ta jest ostateczna i nie należy do zakresu niniejszej sprawy, a zatem pozostaje poza przedmiotem rozważań Sądu.

Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej podnieść należy, że przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały unormowane w art. 59 § 1 i 2 cyt. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie do treści tych przepisów postępowanie umarza się:

1. - jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania,
2. - jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo obowiązek nie istniał,
3. - jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa,
4. - gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego,
5. - jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny,
6. - w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego,
7. - jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia mimo, że obowiązek taki ciążył na wierzycielu,
8. - jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania,
9. - na żądanie wierzyciela,
10. - w innych przypadkach przewidzianych w ustawie.

Nadto postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

W przedmiotowej sprawie, jak trafnie ustaliły organy, żadna z tych przesłanek nie zachodzi, a także skarżący nie wykazał istnienia którejkolwiek z nich.

Tytuły wykonawcze w oparciu o które prowadzona jest egzekucja zostały wydane na podstawie decyzji ostatecznej, której wykonanie nie zostało wstrzymane. Zarówno złożenie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją wymiarową, jak i wniesienie skargi do sądu na decyzję odmawiającą wznowienia postępowania, nie uchyla wykonalności decyzji wymiarowej. Skoro wniesienie takiej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na którą to okoliczność powołuje się skarżący, nie ma znaczenia dla wymagalności egzekwowanej zaległości, to nie stanowi ona podstawy do umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Z tych względów skarga okazała się bezzasadna co, stosownie do treści art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skutkowało jej oddaleniem.