Uzasadnienie
W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 5 września 2014 r. w kwocie 142 zł od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. H. K. złożył wniosek o zwolnienie od opłaty sądowej w kwocie 142 zł oraz ustanowienie adwokata.
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu PPF. Skarżący nie dopełnił tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 6 października 2014 r. Sąd przesłał urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
H. K. w zakreślonym w wezwaniu terminie złożył wniosek sporządzony na urzędowym formularzu PPF.
W złożonym wniosku skarżący nie wskazał, aby z kimkolwiek prowadził gospodarstwo domowe. Oświadczył, że posiadał dom we wsi W., lecz zajął go wraz z działką komornik, ponadto posiada dom w miejscowości M. wybudowany przed I wojna światową oraz nieruchomość rolną wielkości 2ha25a. Dodatkowo wskazał, że jest osoba chorą, niezdolną do pracy – w załączeniu przedłożył kopię decyzji z dnia 28 lipca 2014 r. Prezesa KRUS o ponownym ustaleniu dla H. K. wysokości renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy.
Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
Analiza akt administracyjnych, pisma skarżącego z dnia 3 października 2014 r. oraz złożonego wniosku na urzędowym formularzu PPF wykazała, że w obecnej sytuacji materialnej skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z uiszczeniem wpisu od wniesionej skargi ani kosztów ustanowienia pełnomocnika w sprawie, zatem jego wniosek zasługuje na uwzględnienie w żądanym zakresie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy "p.p.s.a." orzeczono jak w sentencji postanowienia.