Uzasadnienie
W sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K.w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych D. G. w dniu 31 sierpnia 2015 r. (data stempla pocztowego) złożył sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Z oświadczenia złożonego pod odpowiedzialnością karną za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z ojcem i siostrą w wieku 17 lat (uczy się). Rodzina skarżącego mieszka w domu należącym do ojca skarżącego, skarżący oświadcza, że nie posiada żadnego majątku. Źródłem utrzymania rodziny skarżącego jest dochód uzyskiwany przez ojca skarżącego z tytułu wynagrodzenia za pracę w kwocie 2500 zł miesięcznie. Skarżący leczy się kardiologicznie, leki wykupuje ojciec na kwotę 200 zł miesięcznie. Skarżący nie uzyskuje dochodów – jeszcze nie została ustalona kwota zasiłku chorobowego.
Zdaniem referendarza sądowego, wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej ustawa p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie kosztów sądowych i ustanowienie adwokata przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży jednak obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację finansową skarżącego, a zwłaszcza brak majątku, przejściowo brak dochodu oraz stan zdrowia uznano, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. referendarz sądowy orzekł jak w sentencji postanowienia.