Uzasadnienie
Przedsiębiorstwo Wielobranżowe P. Sp. z o.o. w S. (dalej jako "Spółka") złożyło skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności pieniężnej.
Pismem z dnia 28 października 2014 r. Spółka wskazała, że dalsze rozpoznawanie sprawy o sygn. akt I SA/Ke 494/14 jest bezprzedmiotowe, gdyż P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją nr [...] z [...] zmienił swoją wcześniejszą decyzję nr [...] z [...] r. i przychylił się do wniosku Spółki o rozłożenie na raty należności finansowej wynikającej z decyzji z dnia [...] r. nr [...].
Na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. Prezes Zarządu Spółki P. Z. oświadczył, że intencją skarżącej wyrażoną w piśmie z 28 listopada 2014 r. było cofnięcie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako "ustawa p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Stosownie zaś do treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Z powołanych przepisów wynika, że sąd jest związany cofnięciem skargi przez stronę, gdy cofnięcie tego pisma jest dopuszczalne, a zatem pod warunkiem, niewystąpienia okoliczności wskazanych w art. 60 zdanie 3 ustawy p.p.s.a.
W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi żaden ujęty w ustawie przypadek, który nakazywałby uznać oświadczenie skarżącej o cofnięciu skargi za niedopuszczalne. Należy więc stwierdzić, że Spółka cofnęła skargę skutecznie.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., postanowił jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu (500 zł) postanowiono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.