Uzasadnienie
Z. T. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia 29 czerwca 2017 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2015 r. złożyła sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, w którym wskazała na zły stan zdrowia. Oświadczyła, że pozostaje sama w gospodarstwie domowym, utrzymuje się z emerytury w kwocie 875,00 zł netto miesięcznie. Jako posiadany majątek wykazała nieruchomości – nie precyzując jakie. Jako zobowiązania i stałe miesięczne wydatki wykazała media – 300 zł, leki – 250 zł, wyżywienie – 300 zł.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).
Mając na względzie okoliczności przedstawione przez wnioskodawczynię w złożonym wniosku, przede wszystkim wysokość i źródło uzyskiwanych dochodów oraz zły stan zdrowia uznano, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych zatem jej wniosek zasługuje na uwzględnienie w żądanym zakresie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.