Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...]nr [...], w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, M. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie wnioskodawcy w stanie faktycznym sprawy zachodzi przesłanka pozytywna wstrzymania wykonania decyzji, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu. Zdaniem wnioskodawcy, są podstawy prawne i faktyczne, aby usunąć zaskarżaną decyzję z obrotu prawnego, jednak do czasu wydania orzeczenia w tym przedmiocie, możliwe jest prowadzenie egzekucji administracyjnej, co w efekcie może narazić skarżącego na poniesienie znacznej szkody. Egzekwowanie należności przekraczających 1,3 mln zł skutkować będzie pozbawieniem skarżącego jakiejkolwiek możliwości funkcjonowania.
Skarżący nie ma znacznego majątku pozwalającego mu zapłacić albo chociażby przedstawić zabezpieczenie na poczet aż tak niebagatelnej kwoty. Wnioskodawca wniósł o uwzględnienie przez Sąd, że w okresie, w którym Spółka zawierała transakcję z Polsider sp. z o.o., z której wynikło zadłużenie będące podstawą korekty VAT, skarżący nie był Prezesem Zarządu Spółki. Skarżący zdaje sobie sprawę, że okoliczność ta nie wyłącza jego odpowiedzialności, niemniej powinna być wzięta przy ocenie zawinienia skarżącego. Wnioskodawca zwrócił się do Sądu o potraktowanie powyższej okoliczności, jako przesłanki umożliwiającej obronę jego racji w postępowaniu sądowoadministracyjnym, bez groźby prowadzenia jednoczesnej egzekucji, ponieważ w efekcie odbierze to skarżącemu realne prawo do Sądu, ponieważ skarżący nie będzie miał środków finansowych na zapłatę chociażby wpisów i opłat.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1131/12 i z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt II FZ 456/12; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt I FZ 197/14; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa przy tym wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku.
W orzecznictwie podkreśla się, że strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 i z 18 marca 2010 r., II FSK 502/09; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. oraz odnosząc ją do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że poza powołaniem się na ogólnie sformułowaną przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz wyrażeniem subiektywnej obawy, że egzekwowanie kwoty 1,3 mln zł skutkować będzie pozbawieniem skarżącego jakiejkolwiek możliwości działania, wnioskodawca nie wykazał okoliczności uprawdopodabniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. W szczególności omawiany wniosek w najmniejszym stopniu nie pozwala ocenić możliwości finansowych i majątkowych strony skarżącej. Tego rodzaju informacje są zaś niezbędne do ustalenia, czy zachodzą w sprawie przesłanki wstrzymania kwestionowanej decyzji. Informacji takiej nie stanowi natomiast ogólne stwierdzenie, zawarte we wniosku, że skarżący nie ma znacznego majątku.
Wymaga przy tym podkreślenia, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji oraz jego wysokość nie może stanowić samodzielnej przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.
Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji nie może również stanowić hipotetyczna możliwość usunięcia zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, co sugeruje skarżący. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd bowiem nie dokonuje oceny zawartości skargi, a zajmuje się wyłącznie potencjalnym wpływem wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację (przede wszystkim ekonomiczną) podatnika (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych samych względów wpływu na treść rozstrzygnięcia, w przedmiocie wniosku o wstrzymanie, nie ma kwestia w jakim okresie wnioskodawca pełnił funkcję członka zarządu spółki oraz czy przyczynił się do powstania zaległości.
Strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.