Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 23 maja 2013 r. oddalił skargę D. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.) z 5 grudnia 2012 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.
Postanowieniem z 26 lipca 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w ramach przyznania prawa pomocy ustanowił dla strony skarżącej doradcę podatkowego, którym wyznaczony został A. B..
Pismem z 31 października 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, którą Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie 24 września 2015 r. bez obecności skarżącego i jego pełnomocnika oddalił.
Pismem z 16 listopada 2017 r. doradca podatkowy A. B. złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i oświadczył, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Starszy referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) dalej ustawa p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej doradcy podatkowego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. nr 31, poz. 153), dalej: rozporządzenie.
Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej 50 % stawki minimalnej w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Niniejsza sprawa dotyczy podatku akcyzowego, a wartość przedmiotu sporu stanowi kwotę 1.107 zł, zatem stawka w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, obliczana jest na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1, który w punkcie b) stanowi, że stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 500 zł do 1500 zł – 180 zł.
W pierwszej instancji strona nie była reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu. Pełnomocnik przystąpił do sprawy na etapie postępowania przed sądem drugiej instancji i sporządził skargę kasacyjną. Zatem kwota wynagrodzenia określona na podstawie wyżej cytowanych przepisów § 3 ust. 2 pkt 2 i § 3 ust. 1 pkt 1 lit b) wyniosła 135 zł. Wynagrodzenie to podwyższone zostało o 23% podatku VAT, czyli o kwotę 31 zł. Zgodnie bowiem z treścią § 2 ust. 3 rozporządzenia, wynagrodzenie w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wyniosły zatem kwotę 166 zł.
Wobec powyższego, na podstawie art. 250 § 1 ustawy p.p.s.a. w związku z § 3 ust. 2 pkt 1 i § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia, przyznano wynagrodzenie orzekając, jak w sentencji postanowienia.