Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania S. P. utrzymało w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] r. ustalającą podmiotowi gospodarczemu pod nazwą A. – eksploatującemu kopalinę ze złoża wapienia "N. S." w miejscowości N. S., Gm. Ł. bez wymaganej koncesji – opłatę eksploatacyjną za wydobytą kopalinę ze złoża wapieni "N. S.", w wysokości [...] zł.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przytoczył treść art. 85 a ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze, zgodnie z którym w razie wydobywania kopaliny bez wymaganej koncesji lub z rażącym naruszeniem jej warunków, właściwe organy ustalają, w drodze decyzji, prowadzącemu taką działalność, opłatę eksploatacyjną w wysokości osiemdziesięciokrotnej stawki opłaty eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny, pomnożonej przez ilość wydobytej w ten sposób kopaliny, stosując stawki obowiązujące w dniu wszczęcia postępowania. Stosując ten przepis organ przyjął, że skarżący wydobył z udokumentowanego złoża kopalinę w postaci wapieni, w ilości 1000 Mg, ustalonej przez organ przede wszystkim na podstawie wyjaśnienia samej strony. W oparciu o dokonane oględziny organ przyjął, że na działkach nr [...], [...], [...] i [...] wykonano w złożu wapienia wcinkę o wymiarach 30 m x 40 m x 4 m, zaczynającą się jednak około 10 metrów przed granicą udokumentowanego złoża.
Organ nie dał przy tym wiary skarżącemu, który twierdził, że badania geologiczne wykazały, iż nad złożem zalega średnio 1,63 m nadkładu, a pod nim średnio 1 m zwietrzeliny składającej się z okruchów skalnych, zmieszanych częściowo z gliną, które nie spełniają wymagań wytrzymałościowych jako surowiec, przez co zaliczane są do strat złożowych, i że te właśnie frakcje były przedmiotem usuwania i kruszenia oraz wykorzystania na wykonanie dojazdu do złoża.
W skardze na powyższą decyzję S. P. wniósł o jej uchylenie i zarzucił:
- 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 ustawy prawo geologiczne i górnicze przez przyjęcie, że wydobyte materiały stanowiły kopalinę w rozumieniu przepisów tej ustawy, podczas gdy wydobyty i przetworzony został rumosz skalny nie spełniający kryteriów do uznania go za kopalinę,
- 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 84 i 85a ustawy prawo geologiczne i górnicze przez ustalenie skarżącemu opłaty eksploatacyjnej za wydobytą kopalinę, podczas gdy wykonywał on jedynie prace przygotowawcze do wydobycia kopaliny, a nie dokonywał samego wydobycia kopaliny,
- 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji co do faktu eksploatacji przez skarżącego kopaliny ze złoża wapienia "N. S." w miejscowości N. S., gmina Ł., bez wymaganej koncesji,
- 4. oparcie się tylko na wyjaśnieniach strony co do ilości wydobytej kopaliny w sytuacji, gdy nie został wykonany obmiar geodezyjny wyrobiska poeksploatacyjnego, a strona wskazywała, że uzyskany materiał do budowy dróg wewnętrznych pochodzi z przetworzenia zdjętego nadkładu i rumoszu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2007 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia toczącej się przed Sądem Rejonowym w O. Ś. sprawy o sygn. [...], w której skarżący obwiniony został o popełnienie wykroczenia z art. 119 pkt 2 ustawy prawo geologiczne i górnicze. W sprawie tej został przeprowadzony dowód z opinii biegłego z zakresu robót górniczych, celem ustalenia, czy S. P. wydobywał kopalinę, a jeśli tak, to czy wydobył ją ze złoża, czy spoza jego obrębu oraz w jakiej ilości została wydobyta. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zawisłej przed Sądem Rejonowym w O. Ś., są również istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.
Pełnomocnik SKO w K. pozostawił wniosek o zawieszenie postępowania do uznania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje.
Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej.
Wykroczenie o jakim mowa w art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze, przytaczanej dalej jako Prawo geologiczne i górnicze (tekst jednolity Dz. U. Nr 228/05 poz.1947 ze zm.) odpowiada treścią hipotezie normy zawartej w art. 85a tej ustawy, będącym materialną podstawą prawną kwestionowanej w niniejszej sprawie decyzji. Zgodnie bowiem z pierwszym przywołanym przepisem, kto bez wymaganej koncesji lub wbrew warunkom w niej określonym prowadzi działalność w zakresie wydobywania kopalin ze złóż - podlega karze aresztu albo grzywny. Artykuł 85a Prawa geologicznego i górniczego stanowi natomiast, że w razie wydobywania kopaliny bez wymaganej koncesji lub z rażącym naruszeniem jej warunków, właściwe organy ustalają, w drodze decyzji, prowadzącemu taką działalność, opłatę eksploatacyjną. Wskazana zbieżność przytoczonych regulacji sprawia, że przesłanki warunkujące ustalenie w drodze decyzji administracyjnej opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie kopaliny bez wymaganej koncesji, w istotnej części pokrywają się z przesłankami odpowiedzialności za wykroczenie polegające na prowadzeniu działalności w zakresie wydobywania kopaliny ze złoża bez wymaganej koncesji.
Okoliczność ta powoduje, że ustalenie w drodze karnej ujawnionego czynu S. P., może wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej zwłaszcza, że odpowiednie postępowanie karne już się toczy. Gdyby bowiem doszło do prawomocnego ukarania skarżącego w toczącym się przed Sądem Rejonowym w O. Ś. postępowaniu, to potwierdzałoby to prawidłowość ustaleń poczynionych przez organ administracji w kontrolowanym postępowaniu, co do faktu wydobycia przez skarżącego z udokumentowanego złoża, kopaliny w postaci wapieni. Przeciwne rozstrzygnięcie sądu powszechnego potwierdzałoby natomiast zarzucane w skardze wątpliwości co do prawidłowości ustaleń organu, będących podstawą faktyczną zaskarżonej decyzji. To z kolei mogłoby prowadzić do stwierdzenia przez sąd administracyjny, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania, polegającego na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego.
Ponieważ stwierdzenie takiego naruszenia przepisów postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a jest podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że ustalenie w drodze karnej ujawnionego czynu może wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Taka konstatacja uzasadnia zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art.125 § 1 pkt. 2 u.p.p.s.a.