Uzasadnienie
W odpowiedzi na zarządzenie z dnia 16 września 2010r o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w wysokości 100zł od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] znak[...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010r. skarżący J. P. i M. P. złożyli w dniu 6 sierpnia 2009r. wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżący nie dopełnili tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 30 września 2010r. Sąd przesłał skarżącym urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie złożyli wniosek na formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych.
We wniosku skarżący oświadczyli, iż pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym. W skład ich majątku wchodzi dom wielkości 120m² oraz nieruchomość rolna wielkości 6,93ha wraz z budynkami gospodarczymi oraz sprzętem rolniczym. Skarżąca otrzymuje z KRUS świadczenie wypłacane raz na kwartał w wysokości 988,26zł, a skarżący uzyskuje dochód z gospodarstwa rolnego, ale nie potrafią określić jego wysokości.
Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
Mając na względzie okoliczności przedstawione przez J. P. i M.P. w złożonym wniosku, przede wszystkim wysokość i źródło uzyskiwanych dochodów należy stwierdzić, że wykazali należycie, iż w obecnej sytuacji materialnej nie są w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244 § 1, art. 245 § 1 i § 2, art. 246 § 1, cyt. wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.