Uzasadnienie
ISA/Ke 52/06
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr. [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] w sprawie umorzenia dla M. i Z. małżonków Z. postępowania restrukturyzacyjnego dotyczącego zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998r. w kwocie 25.051,90 zł.
W motywach decyzji organ wskazał, że 12.XI.2002r. małżonkowie Z. złożyli wniosek o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego w zakresie zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Decyzją z dnia 30.IV.2004r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego ustalił warunki restrukturyzacji zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998r. w kwocie 25.051,90 zł. Decyzją z dnia [...] ustalona opłata restrukturyzacyjna w kwocie 3757,80 zł została rozłożona na 10 rat zgodnie z wnioskiem podatników. Kolejnym wnioskiem z dnia 1.IV.2005r. Z. Z. zwrócił się z prośbą o wyznaczenie nowych terminów spłaty opłaty restrukturyzacyjnej. W uwzględnieniu prośby organ I instancji decyzją z dnia 25.IV.2005r. zmienił swoją decyzje ostateczną i wyznaczył nowe terminy płatności rat, ustalając 4 raty z terminem płatności ostatniej na dzień 10.VII.2005r. oraz opłatę prolongacyjną w kwocie 302,30 zł.
Małżonkowie Z. uiścili na rzecz opłaty restrukturyzacyjnej kwotę 2500 zł. W związku z tym, że opłata restrukturyzacyjna nie została zapłacona w całości organ I instancji decyzją z dnia 30 sierpnia 2005r. umorzył postępowanie restrukturyzacyjne. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podnieśli swoja trudną sytuacje majątkową, oraz wskazali, że dnia 3.IX.2005r. na poczet brakującej opłaty uiścili kwotę 1600 zł.
Dyrektor Izby Skarbowej wskazał że stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców(Dz.U.Nr. 155 poz. 1287 ze zm.) należności objęte restrukturyzacją podlegają umorzeniu pod warunkiem, że przedsiębiorca:
- 1. wpłaci opłatę restrukturyzacyjną, o której mowa w art. 19
- 2. w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w art.21 ust.1 pkt 1, nie posiada zaległości z tytułu należności wymienionych w art. 6, z wyjątkiem wymienionych w art. 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 3, nieobjętych restrukturyzacją, należących do właściwości danego organu restrukturyzacyjnego.
Zgodnie z art. 20 ust.1 i 2 w/w ustawy organ restrukturyzacyjny może na wniosek przedsiębiorcy rozłożyć opłatę restrukturyzacyjną na raty z tym, że wplata ostatniej raty następuje nie później niż w terminie 14 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji.
Decyzja o warunkach restrukturyzacji doręczona została małżonkom Z.m w dniu 14 maja 2004r. co oznacza, że termin spłaty ostatniej raty wyznaczony został w najpóźniejszym możliwym terminie tj. w lipcu 2005. Do tego czasu podatnicy nie uiścili całości opłaty restrukturyzacyjnej co musiało skutkować zgodnie z dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej umorzenie postępowania. Nadto organ zauważył, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji podatnicy posiadali zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych nie objęte restrukturyzacją za 1998 i 2004 rok.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. i Z. małżonkowie Z. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc ogólnikowo naruszenia prawa w tym Konstytucji RP. Podnieśli, że organy skarbowe nie wzięły pod uwagę ich trudnej sytuacji życiowej i majątkowej. Nadto wskazali, że nieuprawnione było stwierdzenie organu I instancji, że jako przedsiębiorcy nie rokują powodzenia w kierunku poprawy kondycji ich firmy, choć jednocześnie wskazują, że nie posiadają majątku na uregulowanie zaległości podatkowych za 1998r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrolę tą sprawują pod względem zgodności z prawem zaskarżonych rozstrzygnięć. Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie takie rozstrzygnięcie, które narusza prawo i to w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców(Dz.U.01.155.1287 ze zm.) po upływie 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego, jeżeli warunki restrukturyzacyjne, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 nie zostały spełnione. Nie jest w sprawie sporne, że skarżący warunków tych nie spełnili albowiem nie wpłacili w całości opłaty restrukturyzacyjnej a nadto posiadali zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych nieobjęte restrukturyzacją.
Również skarga okoliczności tych nie kwestionuje. Oznacza to, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Nie stanowi naruszenia prawa stwierdzenie organu I instancji, ze sytuacja ekonomiczna skarżących nie rokuje na poprawą kondycji ich firmy skoro posiadają zaległości w podatkach dochodowym i od wartości dodanej nie objęte restrukturyzacją. Nadto sami skarżący powołując się w swoich odwołaniach na trudną sytuację majątkową potwierdzają prawdziwość tej tezy. Przejściowe kłopoty przedsiębiorcy są podstawa do wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego, jednakże do umorzenia należności objętych restrukturyzacją przedsiębiorca musi spełnić warunki o jakich mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy. Brak środków na uiszczenie opłaty restrukturyzacyjnej czy posiadanie innych zaległości podatkowych wyklucza zgodnie z cytowanymi zapisami ustawy możliwość umorzenia objętych postępowaniem należności. Podstawą materialnoprawną podjętej decyzji były wskazane zapisy ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców co oznacza, że wywody skargi odnośnie art. 67 par 1 Ordynacji podatkowej nie odnoszą się do sprawy, gdyż nie były podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Działając z urzędu Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się przy wydaniu decyzji ani naruszenia zapisów Konstytucji RP.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.VIII.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U.Nr. 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.