Uzasadnienie
W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 28 września 2012 r. od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]2012r. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego S. K. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego.
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 powoływanej dalej jako ustawa "p.p.s.a.") wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu PPF. Skarżący nie dopełnił tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 11 października 2012r. Sąd przesłał urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
S. K. w zakreślonym w wezwaniu terminie w dniu 19 października 2012 r. (data stempla pocztowego) złożył wniosek sporządzony na urzędowym formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego.
W złożonym wniosku skarżący oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i dwojgiem dzieci – w wieku 2 i 5 lat. Według oświadczenia w skład majątku skarżącego i jego rodziny wchodzi nieruchomość rolna wielkości 0,70ha przeliczeniowego. Skarżący i jego rodzina mieszkają w domu rodziców.
Według oświadczenia źródłem utrzymania rodziny jest dochód uzyskiwany przez skarżącego z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1500zł miesięcznie Ponadto skarżący oświadcza, że żona nie pracuje i jest w ciąży w szóstym miesiącu, w utrzymaniu pomagają im rodzice, którzy też żyją skromnie.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy "p.p.s.a." przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika prawnego przez stronę dochodzącą swych roszczeń.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację materialną wnioskodawcy, przede wszystkim niski dochód na cztery osoby w rodzinie, uznano że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy "p.p.s.a." orzeczono jak w sentencji postanowienia.