Uzasadnienie
R. S. w skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...][...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu PPF. Skarżący nie dopełnił tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 7 października 2014 r. Sąd przesłał urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
R. S. w zakreślonym w wezwaniu terminie złożył wniosek sporządzony na urzędowym formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata.
W złożonym wniosku skarżący oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i pięciorgiem dzieci – w wieku od 13 do 21 lat. Według oświadczenia w skład majątku skarżącego i jego rodziny wchodzi dom parterowy z drewna obmurowany o wym. 12mx8m, gospodarstwo rolne o pow. 0,5442ha przeliczeniowego, budynek gospodarczy o wym. 11mx7m oraz działka rolna o pow. 1ha fizycznego (własność najstarszej córki). Rodzina skarżącego utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego przez żonę skarżącego z tytułu zasiłku rodzinnego i chorobowego – zasiłek rodzinny na troje dzieci 407 zł+ dodatki na internaty – 180 zł +300 zł zasiłek chorobowy z KRUS; przez skarżącego z prowadzonego gospodarstwa rolnego w kwocie 136 zł miesięcznie oraz przez najstarszego syna z prac dorywczych w kwocie 2.757,65 zł za 2013 r. tj. 230 zł miesięcznie – aktualnie syn jest bezrobotny.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy "p.p.s.a." przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika prawnego przez stronę dochodzącą swych roszczeń.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację materialną wnioskodawcy, przede wszystkim wysokość miesięcznego dochodu przypadającego na siedem osób w rodzinie, uznano że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy "p.p.s.a." orzeczono jak w sentencji postanowienia.