Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z 22 marca 2018 r. odrzucił skargę K.S. na tytuł wykonawczy wystawiony przez Prezydenta Miasta K. z [...]. nr [...] z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie.
Pełnomocnik strony skarżącej ustanowiony w ramach prawa pomocy postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach adwokat A. A. zapoznał się z aktami niniejszej sprawy 23 marca 2018 r. i pismem z 26 marca 2018 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. postanowienia.
Jednocześnie pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu oświadczając, iż nie zostało ono uiszczone w żadnej części.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 poz. 1714) powoływane dalej jako rozporządzenie. W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, opłata przed sądem administracyjnym za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie zaś z § 4 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłatę zasądzaną na rzecz adwokata sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Przedmiotem sprawy jest skarga na tytuł wykonawczy z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie. W tego rodzaju sprawach opłata wynagrodzenia adwokata na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia wynosi 240 złotych. Zatem, w świetle powołanych przepisów rozporządzenia, należne adwokatowi wynagrodzenie w niniejszej sprawie wynosi 180 zł.
Pełnomocnik ustanowiony z urzędu przystąpił do sprawy na etapie postępowania w drugiej instancji, sporządził i przedłożył Sądowi opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. postępowania.
Nadto, zgodnie z wymogiem ustanowionym przez § 3 rozporządzenia, w opinii zawarł wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu oświadczając, iż nie zostało ono uiszczone w żadnej części Kwota wynagrodzenia określona na podstawie wyżej cytowanych § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wyniosła 180 zł. Wynagrodzenie to po podwyższeniu o 23% podatku VAT, czyli o kwotę 41,40 zł, należało ustalić na kwotę 221,40 zł.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.