Uzasadnienie
M.K. w odpowiedzi na zarządzenie do uiszczenia wpisu w kwocie 3471 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...][...]w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. złożyła sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
W złożonym wniosku skarżąca oświadczyła, że jest właścicielką 1/3 części domu o pow. 130 m², 1/3 części mieszkania o pow. 62m² i mieszkania o pow. 70m², jest również właścicielką samochodu osobowego toyota verso, samochodu toyota Auris w ½ części. Wskazała, że posiadany majątek jest zajęty przez Urząd Skarbowy w O. Ś. i Prokuraturę w K. Skarżąca nie wskazała, aby pozostawała z kimkolwiek w gospodarstwie domowym, miesięczne koszty utrzymania określiła na kwotę 1200 zł. Jako miesięczny dochód wskazała wynagrodzenie za pracę w kwocie 1690 zł brutto. Do wniosku dołączyła kserokopię odcinka wynagrodzenia za pracę za miesiąc wrzesień, kserokopię rachunków opłat poniesionych w miesiącu październiku 2014 r.
Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
Zdaniem orzekającego sytuacja majątkowa i finansowa skarżącej wykazana we wniosku oraz przedłożonych dokumentach prowadzi do konkluzji, że skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Przede wszystkim skarżąca z uwagi na zajęcie posiadanego majątku nie może nim swobodnie dysponować, a otrzymywane wynagrodzenie za pracę pokrywa koszty miesięcznego utrzymania.
Biorąc pod uwagę powyższe oraz wysokość obciążenia finansowego, jakie musiałaby skarżąca ponieść w zainicjowanym postępowaniu sądowym w ocenie orzekającego rozpatrywany wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.