Uzasadnienie
W dniu 24 marca 2014 r. G. K. ("skarżący") złożył do Ministra Finansów wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów do przychodów uzyskiwanych w latach 2010-2014. Minister Finansów, odpowiadając na zawarte w powyższym wniosku pytanie, wydał w dniu [...] r. dwie interpretacje indywidualne: nr [...] (zawierającą odpowiedź organu w kwestii zastosowania przez skarżącego 50% kosztów uzyskania przychodów do przychodów osiągniętych w 2010 r.) oraz nr [...] (będącą odpowiedzią w sprawie zastosowania przez wnioskodawcę 50% kosztów uzyskania przychodów do przychodów osiągniętych w latach 2011-2014 r.). Obie interpretacje zostały doręczone skarżącemu w dniu 30 czerwca 2014 r.
W dniu 11 lipca 2014 r. do organu wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczące wyłącznie interpretacji nr [...] (wynika to nie tylko z oznaczenia znaku sprawy w piśmie stanowiącym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ale również z dalszej treści tego pisma). Natomiast w odniesieniu do interpretacji nr [...] skarżący nie wniósł wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Mimo to, pismem z dnia 4 września 2014 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargi na obie wydane względem niego przez Ministra Finansów interpretacje przepisów prawa podatkowego z dnia [...] r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 października 2014 r. nastąpiło rozdzielenie ww. skarg. Wpis od skargi dotyczącej interpretacji indywidualnej nr [...] (200 zł) został opłacony przez skarżącego w dniu 16 października 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W tego typu sprawach – z uwagi na fakt, że względem aktu stanowiącego indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego nie zostały ustawowo przewidziane żadne środki zaskarżenia, o jakich mowa w art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a. (zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) – warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie wezwanie organu interpretacyjnego do usunięcia naruszenia prawa. Stanowi o tym przepis art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a., wskazując, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Taki wymóg jest podyktowany podstawową zasadą postępowania przed sądami administracyjnymi, jaką jest zachowanie autokontroli działania organu administracji oraz pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do sądowego (por. postanowienie WSA w Bydgoszczy z 14 września 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 767/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest to także związane z koniecznością zachowania terminu do wniesienia skargi. Przepis art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a. stanowi bowiem, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Minister Finansów w interpretacji indywidualnej nr [...] zawarł prawidłowe pouczenie o prawie, sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, wyraźnie wskazując, że ustawowym wymogiem zaskarżenia interpretacji jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu interpretacji. Skarżący dowiedział się o wydaniu względem niego interpretacji oznaczonej nr [...] w dniu [...]. Wówczas bowiem nastąpiło doręczenie ww. aktu i tym samym rozpoczął bieg czternastodniowy termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, który upłynął w dniu 14 lipca 2014 r. W powyższym terminie strona skarżąca - mimo wydania wobec niej dwóch interpretacji indywidualnych - wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa jedynie w zakresie interpretacji nr [...], dotyczącej kwestii zastosowania przez wnioskodawcę 50% kosztów uzyskania przychodów do przychodów osiągniętych w latach 2011-2014 r. W przedmiocie interpretacji nr [...] – jak wynika z akt i z odpowiedzi Ministra Finansów na skargę – organ nie otrzymał wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Oznacza to, że w odniesieniu do interpretacji nr [...] skarżący wniósł skargę do Sądu nie wyczerpawszy trybu wymaganego w art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a. Tego rodzaju brak powoduje, że wniesienie skargi co do interpretacji nr [...] jest niedopuszczalne.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6) ustawy p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn. Do przyczyn, o których mowa w powołanym przepisie, zaliczany jest brak wezwania do usunięcia naruszenia prawa w odniesieniu do pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. W sprawie zaistniała zatem wskazana wyżej przesłanka odrzucenia skargi.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Orzeczenie z punktu drugiego sentencji postanowienia znajduje natomiast oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.