Uzasadnienie
A. L. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżący nie dopełnił tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 5 lutego 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach przesłał skarżącemu urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, rozszerzając jego zakres wniósł o zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
We wniosku skarżący oświadcza, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Według oświadczenia w skład majątku skarżącego i jego żony wchodzi mieszkanie wielkości 58m², nieruchomość rolna – nieużytek wielkości 2183m² oraz sklep spożywczy - 54m².
Według oświadczenia źródłem utrzymania skarżącego i jego żony jest dochód uzyskiwany z tytułu emerytur w łącznej kwocie 1543,80zł brutto miesięcznie.
W uzasadnieniu wniosku skarżący powołuje się na niskie dochody, ponoszenie znacznej kwoty na lekarstwa oraz opłatę za wieczyste użytkowanie. W dalszej części uzasadnienia skarżący podnosi, że jest osobą bez wykształcenia, co ogranicza możliwość dochodzenia praw przed sądem. Skarżący powołuje się także na swój wiek - 72 lata oraz przytępiony słuch, co powoduje, że nie wszystko rozumie.
Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
Mając na względzie przedstawione przez skarżącego we wniosku okoliczności, przede wszystkim wysokość i źródła uzyskiwanych dochodów oraz jego wiek i stan zdrowia należy stwierdzić, że A. L. wykazał należycie, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ponadto powyższe okoliczności uzasadniają również przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.