Uzasadnienie
1.1 Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działając w imieniu Ministra Finansów postanowieniem dnia [...] 2012 r. nr [...]utrzymał w mocy postanowienie tego organu z dnia [...]2012 r. nr [...]odmawiające A. S.A. w M., zwanej dalej: "Spółką", wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Spółki o przedłużenie terminu udzielenia odpowiedzi na wezwanie.
1.2 Organ przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: w dniu 23 stycznia 2012 r. Spółka złożyła wniosek o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Ponieważ wniosek nie spełniał wymogów z art. 14 b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm.), organ w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14 h tej ustawy wezwał wnioskodawcę do uzupełnia wniosku w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie to doręczono Spółce w dniu 24 kwietnia 2012 r.
W dniu 30 kwietnia 2012 r. Spółka złożyła wniosek o przedłużenie terminu udzielenia odpowiedzi na wezwanie.
Odmawiając wszczęcia postępowania organ podniósł, że wskazany w art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej termin siedmiu dni jest terminem ustawowym wynikającym wprost z przepisu ustawy. Organ prowadzący postępowanie nie ma możliwości skrócenia ani wydłużenia tego terminu. Oznacza to, że ze względu na przyczyny formalne, nie było możliwe wszczęcie postępowania w przedmiocie przedłużenia terminu udzielenia odpowiedzi na wezwanie. Wszczęcie postępowania na żądanie strony nastąpić może jedynie wówczas, gdy przepis prawa normuje możliwość żądania określonego zachowania organu administracji. Z uwagi na brak podstawy prawnej, przedmiotowe żądanie nie mogło być rozpatrzone w trybie postępowania podatkowego. W tej sytuacji jedynym dopuszczalnym sposobem załatwienia sprawy, tj. złożonego wniosku o przedłużenie terminu do złożenia wyjaśnień, była odmowa wszczęcia postępowania podatkowego na podstawie art. 165 a § 1 Ordynacji podatkowej.
2.1 Na postanowienie Ministra Finansów Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 165 a § 1 w zw. z art. 14 h i art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że organ nie może przedłużyć siedmiodniowego okresu do udzielenia przez podatnika odpowiedzi na wezwanie organu albowiem nie istnieje przepis normujący takie postępowania. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z dnia [...]2012 r. 2.2 W uzasadnieniu skargi Spółka zarzuciła organowi błędną interpretację art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Podniosła, że termin, o którym mowa w tym przepisie, nie może być krótszy niż siedmiodniowy. Nie wyklucza to możliwości jego przedłużenia i nie czyni wniosku podatnika w tym przedmiocie niedopuszczalnym. Powołując się na art. 165 a § 1 Ordynacji podatkowej organ nie wskazał, jaki przepis prawa stoi na przeszkodzie rozpoznaniu wniosku Spółki.
Tymczasem zdaniem Spółki, żaden przepis prawa nie zabrania podatnikowi wnioskować o przedłużenie terminu wskazanego w art. 169 § 1 ustawy. Wbrew twierdzeniom organu, nie jest wymagane aby istniał przepis pozytywny stanowiący wprost, że termin z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej może ulec przedłużeniu. Jeśli ustawodawca nie zabronił ani wprost ani pośrednio składania wniosku o przedłużenie terminu z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, to nie zachodzi przesłanka z art. 165 a § 1 tej ustawy, tj. niemożność wszczęcia postępowania.
Spółka podniosła, że z treści art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej wynika, że ewentualna zwłoka podatnika w udzieleniu odpowiedzi na wezwanie organu powoduje konsekwencje w postaci niezaliczenia czasu na jej udzielenie do biegu trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 14 d ustawy. Oznacza to, że rozpoznaniu wniosku o przedłużenie terminu nie stoi na przeszkodzie ostatnio wymieniony przepis. To wnioskodawca jest dysponentem postępowania a zatem może składać wnioski o przedłużenie terminu do udzielenia odpowiedzi organowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje
3.1 Skarga nie jest zasadna, choć zaskarżone postanowienie narusza prawo procesowe.
Artykuł 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) zezwala na eliminacje z obrotu prawnego rozstrzygnięcia pod warunkiem, że narusza ono prawo procesowe w taki sposób aby mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi albowiem dostrzeżone przez Sąd naruszenie prawa procesowego nie miało wpływu na jej ostateczne rozstrzygnięcie.
3.2 Istota niniejszej sprawy polega na tym, że w prowadzonej sprawie w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji prawa podatkowego, organ wydał rozstrzygnięcie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie.
3.3 Wydanie tego rozstrzygnięcia nastąpiło z naruszeniem prawa albowiem co istotne, na wniosek skarżącej Spółki wszczęte już zostało postępowanie podatkowe w zakresie udzielenia pisemnej interpretacji. Oznacza to, że złożony w toczącym się już postępowaniu wniosek o przedłużenie terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie organu, nie mógł zainicjować kolejnego, samodzielnego postępowania podatkowego (postępowania w postępowaniu). W związku z tym skoro wniosek nie inicjował samodzielnego i odrębnego postępowania brak było podstaw w świetle art. 165 a ord. pod. do odmowy wszczęcia postępowania w jego zakresie.
3.4 Niezłożenie w terminie uzupełnienia wniosku, o które organ wezwał w trybie art. 169 § 1 ord. pod. skutkowało pozostawieniem bez rozpoznania wniosku o udzielenie interpretacji o czym organ pouczył w treści pisma wzywającego do uzupełnienia braku. Ostatecznie postanowieniem z dnia [...]2012r. organ pozostawił wniosek o wydanie interpretacji bez rozpoznania a rozstrzygnięcie to utrzymane zostało w mocy postanowieniem z dnia [...]2012r.(patrz połączona do wspólnego rozpoznania sprawa ISA/Ke 550/12). Oznacza to, że stwierdzone uchybienie nie wpłynęło na ostateczny wynik sprawy z znaczeniu materialnym.
3.5 W związku z powyższymi uwagami zarzuty skargi tyczące niewłaściwego zastosowania przez organ art. 165a § 1 ord. pod. dla rozstrzygnięcia sprawy nie miały istotnego znaczenia. Wskazać jednak należy, że zarzut naruszenia w toku postępowania art. 165a § 1 i 169 § 1 ord. pod. nie jest zasadny. Poprawnie bowiem organ wskazał, że termin o jakim mowa w art. 169 § 1 ord. pod. nie podlega przedłużeniu (tak np. komentarz do art. 169 - Ordynacja Podatkowa Komentarz wyd. LexisNexsis). Nadto prawidłowa jest teza organu, że należy odmówić wszczęcia postępowania podatkowego, gdy brak jest przepisu prawa umożliwiającego prowadzenie postępowania. Chodzi przy tym o przepis prawa materialnego z którego wynikają dla stron postępowania prawa lub obowiązki. Pogląd taki nie budzi wątpliwości i prezentowany był np. w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2004r. FSK 582/04 (dostępny w bazie internetowej NSA).
W orzeczeniu tym NSA wskazał, że " Art. 165 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.nr 137 poz. 926 ze zm.) jest przepisem procesowym, który nie tworzy dla stron postępowania uprawnień do żądania wszczęcia postępowania nie wynikających dla nich z materialnego prawa podatkowego." Potwierdza to dodatkowo pogląd, że art. 169 §1 ord. pod., który bez wątpienia jest przepisem prawa procesowego nie może być podstawą wszczęcia samodzielnego postępowania podatkowego co oznacza, że złożony w tym trybie wniosek rozpoznać należało w postępowaniu zasadniczym, w którym został złożony.
3.6 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.