Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. nr [...] wymierzającą P. O.karę pieniężną w łącznej wysokości 24.000 zł za urządzanie gier poza kasynem na automatach do gier. W dniu 3 czerwca 2015 r. na rachunek bankowy Izby Celnej w K. wpłynęła dokonana przez Kancelarię S., S. Radcy Prawni Spółka Komandytowa (dalej: kancelaria), wpłata w wysokości 24.174,60 zł tytułem powyższej kary. W piśmie z 9 czerwca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w K. wyjaśnił, że wpłata dotyczy zobowiązania ciążącego na P. O., a dokonana została przez kancelarię. W związku z tym organ zwrócił się do kancelarii o wskazanie numeru rachunku bankowego w celu dokonania zwrotu wpłaconych środków pieniężnych. Pismo to zostało doręczone na adres kancelarii 12 czerwca 2015 r.
W dniu 30 czerwca 2015 r. P. O. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez wykonanie czynności zaliczenia wpłaty dokonanej przez kancelarię. Organ odpowiedział na to wezwanie odmownie. W związku z tym P. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa polegającą na nieuznaniu przez Dyrektora Izby Celnej w K. zapłaty kary pieniężnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, 2, 3 i 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 212 ze zm.), dalej: ustawy p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
Artykuł 52 § 1, § 2 i § 3 ustawy p.p.s.a. stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
Zaskarżona w niniejszej sprawie czynność, polegająca na nieuznaniu wpłaty dokonanej przez kancelarię jako wpłaty kary pieniężnej przez P. O., należy - jako wydana w ramach postępowania określonego w dziale III Ordynacji podatkowej - do katalogu czynności opisanych w art. 3 § 2 pkt pkt 4 ustawy p.p.s.a. Podlega więc zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W związku z tym obowiązkiem skarżącego było terminowe wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżący mógł się dowiedzieć o podjęciu zaskarżonej czynności już 12 czerwca 2015 r., tj. w dniu doręczenia pisma z 9 czerwca 2015 r. reprezentującemu go pełnomocnikowi. W związku z tym termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa zaczął biec 13 czerwca 2015 r. i upłynął 26 czerwca 2015 r. Wniesienie wezwania 30 czerwca 2015 r. nastąpiło więc po terminie do dokonania tej czynności. Nie można stwierdzić, by uchybienie to nastąpiło bez winy skarżącego, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., sąd administracyjny odrzuci skargę, gdy z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa po terminie należy do takich sytuacji.
W związku z tym, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.