Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 29 października 2015 r. przyznał na rzecz doradcy podatkowego P. Z.wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w którym powołując się na art. 250 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, ze zm.) - dalej jako ustawa p.p.s.a.", obniżył wynagrodzenie wyznaczonego doradcy podatkowego.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 stycznia 2016 r. sygn. akt II FZ 532/15 uchylił powyższe postanowienie.
W motywach rozstrzygnięcia NSA wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r. przyznanie wynagrodzenia w kwotach niższych, aniżeli wynikałoby to z § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., nr 31, poz. 153) dalej jako - rozporządzenie, nie było możliwe. NSA podkreślił, że chociaż pełnomocnik strony złożył wniosek 13 sierpnia 2015 r. Sąd pierwszej instancji orzekł w przedmiocie przyznania kosztów dopiero 29 października 2015 r. Dodatkowo NSA podniósł, że postanowienie w przedmiocie przyznania stronie prawa pomocy kształtuje sferę praw i obowiązków pełnomocnika wskazanego przez korporację zawodową. Drugą zaś przesłankę przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przewidziano w § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w świetle, którego pełnomocnik powinien złożyć wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w którym oświadczy, że wynagrodzenie nie zostało mu zapłacone w całości lub części.
Zdaniem NSA łączne spełnienie obu z przedstawionych przesłanek jest faktem prawnym, którego zaistnienie tworzy po stronie pełnomocnika prawo do skutecznego domagania się wypłacenia mu należnego wynagrodzenia. Kształt tego prawa powinien natomiast wyznaczać ten reżim prawny, który obowiązywał wówczas, gdy miało ono miejsce. Z akt sprawy wynika natomiast, że obie przesłanki zostały spełnione przed 15 sierpnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w zważył, co następuje
Zgodnie z art. 190 ustawy p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA.
NSA w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2016 r. sygn. I FZ 532/15 stanął na stanowisku, że przepis art. 250 § 2 ustawy p.p.s.a na podstawie którego można obniżyć wynagrodzenie pełnomocnika, nie ma zastosowania do przedmiotowej sprawy. Działając więc w konwencji procesowej związania wykładnią zawartą w postanowieniu NSA z dnia 28 stycznia 2016 r., należy wskazać, że zgodnie z art. 250 ustawa p.p.s.a., doradca podatkowy wyznaczony do udzielenia pomocy prawnej w ramach prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, w postępowaniu administracyjnym w drugiej instancji wynagrodzenie może być przyznane za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Stawka minimalna wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy w drugiej instancji 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Przechodząc do wyliczenia należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że sprawa rozpoznawana pod sygnaturą
I SA/Ke 552/14 jest wynikiem połączenia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia dziewięciu spraw ze skarg na następujące decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. [...]; nr [...] nr [...]nr [...]nr [...] nr [...]; nr [...]; nr [...] nr [...] w przedmiocie podatku o towarów i usług za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień i listopad 2007 r. Przedmiotem zaskarżenia we wszystkich wskazanych wyżej sprawach była należność pieniężna. Stąd, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 lit. f i g rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wynosi 46.800,00 zł. W związku z tym wynagrodzenie za sporządzenie przedmiotowej opinii to kwota 23.400 zł, a jej podwyższenie o kwotę podatku od towarów i usług (5.382 zł) uzasadnia § 2 ust. 3 rozporządzenia.
Wobec powyższego, na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w związku z § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. f i g oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia, Sąd przyznał wynagrodzenie orzekając, jak w sentencji postanowienia.