Uzasadnienie
K.Z. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Wyrokiem z dnia 7 lutego 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach skargę tę oddalił.
Wnioskiem z dnia 10 marca 2008r. skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy m.in. poprzez ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 13 marca 2008r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach ustanowił dla skarżącego radcę prawnego z urzędu. Na tej podstawie Dziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. w piśmie z dnia 8 kwietnia 2008r. poinformował WSA w Kielcach, że wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika w osobie radcy prawnego A.G..
W dniu 30 kwietnia 2008r. radca prawny A.G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wraz z opinią pełnomocnik złożył udzielone mu przez skarżącego w dniu 24 kwietnia 2008r. pełnomocnictwo do sporządzenia skargi kasacyjnej w sprawie I SA/Ke 559/07. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia według norm przesianych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) radca prawny wyznaczony do udzielenia pomocy prawnej w ramach prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie kosztów ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), powoływane dalej jako rozporządzenie.
W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia stawka przed sądem administracyjnym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł. Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłatę zasądzaną na rzecz radcy prawnego sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a zatem należy do kategorii spraw określonych w §14 ust. 2 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia. Na podstawie § 6 pkt 4 rozporządzenia stawka minimalna wyniosła kwotę 1200 zł. Pełnomocnik ustanowiony z urzędu sporządził, doręczył stronie oraz przedłożył Sądowi opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wobec powyższego, na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "a" oraz w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Sąd ustalił wynagrodzenie w sprawie w kwocie 732 zł, w tym 132 zł podatku VAT, i sumę tę przyznał radcy prawnemu.
Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w części dyspozytywnej postanowienia.