Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zwane dalej Kolegium, po rozpatrzeniu odwołania A. W. od decyzji Wójta Gminy z [...] znak [...] w sprawie podatku od nieruchomości za 2005r. utrzymało w mocy w/w decyzję.
W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że organ I instancji dokonał na imię A. W. wymiaru podatku od nieruchomości za 2005r. Opodatkowaniem objęto grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 12.400 m2. i zastosowano stawkę 0,65 zł/ m 2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 1200 m2 ze stawką 0,20 zł/m2 Wysokość podatku od nieruchomości ustalono na podstawie ewidencji gruntów, złożonej przez zobowiązanego informacji, przy zastosowaniu stawek określonych w obowiązującej na rok podatkowy 2005r. uchwale Rady Gminy.
Od decyzji organu podatkowego I instancji podatnik złożył odwołanie. W jego uzasadnieniu podał, że z posiadanej nieruchomości została wydzielona droga dojazdowa do pól, z której korzystają mieszkańcy gminy. Gmina na własny koszt wykonała mapę podziału nieruchomości, a pismem z dnia 10.12.2003r. potwierdziła, że poniesie koszty związane z uwidocznieniem zmian w księdze wieczystej. Fakt, że droga istnieje jest zatem Gminie znany.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium podniosło, że z załączonego do akt wypisu z rejestru gruntów z 1 marca 2005r. dla jednostki rejestrowej G 145 wynika, że podatnik jest właścicielem gruntu o powierzchni 1.2400 ha.Grunt ten jest oznaczony symbolem K - użytek kopalny. Natomiast w wypisu z rejestru gruntów z 9 marca 2005r. dla jednostki rejestrowej G 144 wynika, że podatnik jest właścicielem gruntu o powierzchni 0,1200 ha. Grunt ten jest sklasyfikowany jako R VI.
Kolegium przytoczyło treść art. 21 ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne zgodnie, z którym podstawą wymiaru podatku są dane z ewidencji gruntów i budynków. Zastosowane stawki podatku od nieruchomości są zgodne z Uchwałą Rady Gminy Słupia nr XI/74/04 z 29.11.2004r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości, zwolnień od tego podatku w roku 2005r. Przyjęta do opodatkowania powierzchnia gruntów jest zgodna z wypisem z rejestru gruntów. Dopóki część zajęta na potrzeby drogi dojazdowej dla innych mieszkańców będzie figurowała na podatnika, to na nim będzie ciążył obowiązek podatkowy.
Kolegium podniosło, że podatnik o ile nie zgadza się z zapisami w ewidencji gruntów ma możliwość wystąpienia do Starostwa Powiatowego w K. o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków. Nadto podkreśliło również, iż decyzja organu podatkowego I instancji zawiera wszystkie elementy określone w art. 210 Ordynacji podatkowej, stąd zarzut podnoszony w odwołaniu dotyczący pieczęci Wójta Gminy jest niezasadny.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skarżący nie zgadzając się, tak jak i w odwołaniu, z takim rozstrzygnięciem, podniósł, że Kolegium pominęło istotne fakty tj. iż z nieruchomości wydzielona jest faktycznie droga dojazdowa, z której korzystają mieszkańcy. Podniósł, że został wprowadzony w błąd przy nabywaniu nieruchomości odnośnie jej wielkości oraz konieczności wydzielenia drogi. O konieczności wydzielenia drogi dowiedział się gdy uiścił całą cenę nabycia. Gmina poprzestała na sporządzeniu mapy podziału nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie jest zasadna.
Należy zgodzić się z Kolegium, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. nr 100,poz. 1089 ze zm.), podstawą wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że kwestionowanie danych przedmiotowych (dotyczących charakteru gruntu), jak i danych podmiotowych (dotyczących właścicieli, posiadaczy gruntów), może odbywać się wyłącznie w odrębnym postępowaniu przed organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków (tj. właściwym starostą). Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38 poz. 454).
Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym, organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym, jak również nie jest władny dokonywać w tym zakresie ustaleń sprzecznych z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów.
Ubocznie należy podnieść, że dane z ewidencji gruntów mogą być zastąpione danymi wynikającymi z innego dokumentu, który zawiera aktualne informacje dotyczące przedmiotu opodatkowania lub podatnika. W praktyce takim dokumentem jest np. akt notarialny, z którego wynika, że inna osoba jest właścicielem działki. W takiej sytuacji organ podatkowy jest obowiązany uwzględnić dane z aktu chociażby były one sprzeczne z danymi z ewidencji gruntów.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że ustalenia organów oraz argumentacja prawna prezentowana w zaskarżonej decyzji jest prawidłowa.
Skoro, z wypisu z rejestru gruntów wynika jednoznacznie, że skarżący jest właścicielem działki oznaczonej numerem 722 o powierzchni 1.2400 ha, oznaczonej jako użytek kopalny, oraz działki nr 621 o powierzchni 0,1200 ha sklasyfikowanej jako R VI - to zasadnie organy podatkowe przyjęły, że ciąży na nim obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości.
Nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy, okoliczności wskazywane przez skarżącego, że część działek stanowi drogę, którą Gmina miała od niego przejąć czy też zakupić. Zarzut ten nie znajduje oparcia w danych wynikających z rejestru gruntów i budynków. Nadto w toku postępowania skarżący nie przedłożył żadnych dowodów, podważających aktualność danych zawartych w ewidencji gruntów.
Należy podnieść, że skoro skarżący kwestionuje prawidłowość danych zwartych w ewidencji gruntów i budynków winien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję (starosta), przedkładając stosowny wniosek wraz z wymaganymi dokumentami uzasadniającymi żądanie zmiany danych podmiotowych czy też przedmiotowych.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - skargę oddalił.