Uzasadnienie
H. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniesionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych za lata 2001-2006 zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżący nie dopełnił tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 17 grudnia 2007r. Sąd przesłał skarżącemu urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie złożył w dniu 13 grudnia 2007r. wniosek na formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W złożonym wniosku skarżący oświadcza, że gospodarstwa nie może sprzedać, bo nie ma tytułu własności, grunty leżą odłogiem, bo w okresie prac polowych przebywał w zakładzie karnym. Skarżący wskazuje, że jest osobą chorą - leczy się psychiatrycznie, a dokumenty lekarskie potwierdzające powyższe zostały złożone przy sprawie I SA/Ke 393/07.
Z uwagi na fakt, że skarżący nie dokonał wpisów w kilku rubrykach formularza PPF, co uniemożliwia ocenę rzeczywistego stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stosownie do art. 255 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wezwał H. K. do usunięcia braków formalnych złożonego wniosku przez dokonanie wpisów w niewypełnionych rubrykach.
H.K. stawił się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach w dniu 25 stycznia 2008r. i dokonał uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 13 grudnia 2007r.
Skarżący oświadcza, iż sam prowadzi gospodarstwo domowe, jedynym jego majątkiem jest dom, nie posiada żadnych dochodów, oszczędności ani przedmiotów wartościowych.
Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
Z treści wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz pism składanych przez H. K. zarówno przy sprawie sygn. akt I SA/Ke 560/07, jak i przy sprawie sygn. akt I SA/Ke 393/07 nie można jednoznacznie określić stanu majątkowego ani możliwości płatniczych skarżącego.
Na podstawie złożonych dokumentów oraz sposobu wypełnienia wniosku można jednak bez wątpienia stwierdzić, że H. K. wykazał wolę przedstawienia i udokumentowanie swojej sytuacji życiowej i materialnej.
Uwzględniając więc przedstawioną przez skarżącego sytuację materialną i życiową, przede wszystkim brak dochodów, ograniczenia w dostępie do gruntów, przebywanie w zakładzie karnym i stan zdrowia należy stwierdzić, że wykazał należycie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego.
Ponadto powyższe okoliczności, jak również nieporadność i nieumiejętność prowadzenia przez skarżącego spraw w sposób należyty uzasadniają również przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Wobec powyższego orzeczono, na podstawie art. 243, art. 244, art. 245 § i § 2, art. 246 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych i ustanowić adwokata.