Uzasadnienie
W sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych R. O. w dniu 5 października 2015 r. (data stempla pocztowego) złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Z oświadczenia zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z żoną. Zarówno skarżący jak i jego żona są osobami chorymi, wymagają opieki lekarskiej oraz hospitalizacji (dokumentacja w załączeniu). Utrzymują się ze świadczeń emerytalnych w łącznej kwocie 1.245,00 zł miesięcznie. Jako posiadany majątek skarżący wykazał dom wielkości 120m² oraz nieruchomość rolną wielkości 500m².
Zdaniem referendarza sądowego, wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej ustawa p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie kosztów sądowych i ustanowienie adwokata przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży jednak obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację finansową skarżącego, a zwłaszcza wysokość oraz źródło dochodu oraz stan zdrowia zarówno skarżącego jak i jego żony uznano, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. referendarz sądowy orzekł jak w sentencji postanowienia.