Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 9 lipca 2015 r. oddalił wniosek pełnomocnika spadkobiercy J. L. – A. L. o przyznanie wynagrodzenia doradcy podatkowemu P. Z. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 października 2015 r. sygn. akt I FZ 326/15 uchylił, zaskarżone postanowienie w przedmiocie oddalenie wniosku doradcy podatkowemu o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. W motywach rozstrzygnięcia NSA wskazał, że w rozpoznawanej sprawie wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, pełnomocnik strony złożył stosowne oświadczenie o którym mowa w § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego z urzędu (Dz. U nr 31, poz.153) zwanego dalej "rozporządzenie", wystarczające do przyznania mu stosownego wynagrodzenia.
Oświadczenie pełnomocnika, że nie zostało zapłacone całe wynagrodzenie zawiera bowiem w sobie oświadczenie, że nawet żadna jego część nie została uregulowana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w zważył, co następuje
Mając na uwadze treść art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej zwana "ustawa p.p.s.a." oraz stanowisko NSA zawarte w postanowieniu z dnia 8 października 2015 r. sygn. akt I FZ 326/15, należy wskazać, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", doradca podatkowy wyznaczony do udzielenia pomocy prawnej w ramach prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu w uzasadnionych przypadkach, sąd może obniżyć wynagrodzenie, o którym mowa w § 1. Przepis art. 250 § 2 ustawy p.p.s,a obowiązuje od 15 sierpnia 2015 r. i ma zastosowanie do przedmiotowej sprawy z uwagi na treść art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015.658).
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach postanowieniem z dnia 27 stycznia 2015 r. ustanowił dla spadkobiercy J. L. – A. L. doradcę podatkowego z urzędu, którym został wyznaczony P. Z.. Pierwszą i jedyną czynnością którą wykonał ustanowiony z urzędu pełnomocnik, w zastępstwie A.L., był udział w rozprawie w dniu 24 czerwca 2015 r. podczas, której do protokołu z rozprawy oświadczył, że popiera skargi i wnosi o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu prostując w tym zakresie wniosek zgłoszony w piśmie z dnia 16 czerwca 2015 r.
Przechodząc do wyliczenia należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że sprawa rozpoznawana pod sygnaturą
I SA/Ke 563/14 jest wynikiem połączenia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia dwunastu spraw ze skarg na następujące decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. [...]; nr [...]; nr [...];; nr [...];; nr [...];; nr [...];; nr [...]; nr [...];; nr [...]; nr [...];; nr [...]; nr [...]; w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2006 r. W sytuacji gdy wyrokiem rozstrzygnięto sprawy połączone do wspólnego rozpoznania, doradcy podatkowemu należy się wynagrodzenie w każdej z łącznie rozpoznanych i rozstrzygniętych spraw (por. postanowienia NSA z 1 lutego 2011 r. sygn. akt I GZ 23/11, LEX nr 964665; z 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I GZ 532/13). Jest to związane z tym, że połączenie spraw zarówno na podstawie art. 111 § 1, jak i § 2 p.p.s.a., nie czyni z połączonych spraw jednej, nowej sprawy. Sprawy pozostają odrębnymi, także co do ich przedmiotu zaskarżenia. Samo zaś połączenie ma wyłącznie charakter techniczny, i nie prowadzi do traktowania połączonych spraw jako jednej sprawy (por. postanowienia NSA z dnia 18 czerwca 2009 r. I FZ 129/09, z dnia 17 września 2008 r. II GZ 2227/08, z dnia 9 września 2014 r. II FZ 1296/14).
Przedmiotem zaskarżenia we wszystkich wskazanych wyżej sprawach była należność pieniężna. W związku z tym punktem wyjścia dla Sądu przyznającego wynagrodzenie dla doradcy podatkowego ustanowionego z urzędu były przepisy § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Sąd w oparciu o te przepisy ustalił podstawową należność przysługującą doradcy podatkowemu (40 800 zł).
Doradcy podatkowi P.Z. i G. G.reprezentowali z wyboru J. L. - spadkodawcę A. L. w postępowaniu administracyjnym, na mocy pełnomocnictwa udzielonego 7 kwietnia 2011 r. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została sporządzona i podpisana przez stronę, bez udziału żadnego z umocowanych doradców podatkowych. W ocenie Sądu, dla analizowanej kwestii bez znaczenia nie pozostaje okoliczność niewielkiego nakładu pracy doradcy podatkowego P. Z. w postępowaniu przed sądem administracyjnym, o czym świadczy poniżej opisany zakres czynności prawnych podejmowanych przez doradcę podatkowego w toku tego postępowania. W aktach sądowych brak jest adnotacji, aby doradca podatkowy zapoznawał się z aktami sprawy, po ich wpłynięciu do Sądu. Oznacza to, że stan sprawy był mu znany z postępowania administracyjnego. Czynności prawne doradcy podatkowego P.Z. ograniczyły się zatem do jednorazowego uczestnictwa w rozprawie w dniu 24 czerwca 2015 r. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, wyczerpana została przesłanka z art. 250 § 2 ustawy p.p.s.a. o obniżeniu wynagrodzenia z kwoty 40 800 zł do kwoty 10 000 zł., adekwatnej do nakładu pracy pełnomocnika.
Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę zasądzoną na rzecz doradcy podatkowego sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie
Wobec powyższego, na podstawie art. 250 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a. w zw.
z § 3 ust. 1 rozporządzenia, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.