Uzasadnienie
1.1 Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: inspektor) decyzją z [...]r. nr [..] utrzymał w mocy decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. nr [...] o nałożeniu na J.D. kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł. 1.2 Organ wyjaśnił, że 5 października 2019 r. dokonano w miejscowości S. kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki Volvo o nr rej. KR 1L399 oraz naczepy marki Schmitz o nr rej. TSA 63VS. Ustalono, że kontrolowany zespół pojazdów należał do J.R.-M. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą J.R.-M. B.T.. Pojazdem kierował J.D., korzystając z pojazdów na podstawie umowy użyczenia. Kontrolowanym zespołem pojazdów wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy. Kontrolowana naczepa nie posiadała aktualnego badania technicznego dopuszczającego do ruchu drogowego. Termin badania technicznego upłynął 7 sierpnia 2019 r. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli drogowej nr RDT-RW-01/10/2019 z 5 października 2019 r. J.D. wykonywał krajowy przewóz drogowy z miejscowości G. do miejscowości T..
1.3 Organ powołał przepisy prawa, na podstawie których wydał zaskarżoną decyzję, w tym art. 92a ust. 1 i ust. 7 ustawy z dnia 6 czerwca 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 256 ze zm.), dalej: "u.d.t.", stanowiący o karze pieniężnej za naruszenia stwierdzone podczas kontroli drogowej i art. 4 pkt 6a tej ustawy zawierający definicję przewozu drogowego. Powołał również § 6a ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie kontroli ruchu drogowego, zgodnie z którym podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący sprawdza wymaganą dokumentację dotyczącą dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego, a w szczególności dowód poddania pojazdu wymaganemu badaniu okresowemu, oraz ostatni protokół kontroli drogowej, o którym mowa w § 6 ust. 10, jeżeli kierujący pojazdem posiada go przy sobie. Wskazał również na przepisy ustawy z dni 6 września 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.), dalej: "p.r.d.", w tym art. 71 ust. 1 i art.
81. Podniósł, że naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, zgodnie z lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. usankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł. 1.4 Organ odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił, że nałożona kara pieniężna za stwierdzone w toku kontroli naruszenia lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. jest karą nakładaną za samo stwierdzenie wystąpienia naruszenia. Pojazd nieposiadający aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego nie powinien poruszać się po drodze publicznej, zaś zakaz ma charakter bezwzględny. Fakt prowadzenia przez stronę działalności rolniczej zwalnia stronę z obowiązku posiadania wymaganych przepisami u.t.d. stosownych zezwoleń bądź licencji, jednakże nie zwalnia z obowiązku przeprowadzenia badań technicznych pojazdu. Przewóz z 5 października 2019 r. wykonywany był na rzecz J.D., w związku z czym jest on zobowiązany do weryfikacji stanu pojazdu, w tym ważności badań okresowych.
Kara pieniężna nie jest mandatem, a karą administracyjną dla podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenia powstałe przez działanie lub zaniechanie działania kierowcy. W niniejszej sprawie kara administracyjna nakładana jest na podstawie ustawy o transporcie drogowym, nie zaś na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego. Kary nakładane na organ mają charakter sztywny, co uniemożliwia organowi odwoławczemu możliwość umorzenia, zmniejszenia, bądź rozłożenia na raty nałożonej kary pieniężnej.
Dalej organ podniósł, że podpisanie protokołu kontroli drogowej bez zastrzeżeń, co miało miejsce w niniejszej sprawie, stanowi dowód na okoliczności w nim stwierdzonych i wyznacza granice postępowania administracyjnego co do faktów i stanu prawnego. Protokół kontroli drogowej stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a., zatem sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Strona chcąc obalić wiarygodność tego dokumentu jest zobowiązana do wskazania dowodu przeciwnego. Strona w trakcie toczącego się postępowania nie dostarczyła dokumentów świadczących, że ujawnione naruszenie powstały na skutek okoliczności niemożliwych do przewidzenia, na które nie miała wpływu, a o czym mowa w art. 92c ust. 1 u.d.t.
2.1 Na powyższą decyzję J.D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzucił naruszenie:
- - przepisów postępowania - art. 6, 7, 8, 9, 10 i 68 K.p.a. poprzez niedokładne rozpatrzenie sprawy, ustalenie przez organ administracji publicznej stanu faktycznego sprawy niezgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, niepoinformowanie przed wydaniem decyzji o zakończeniu postępowania przez organ I oraz II instancji, niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu poprzez niepoinformowanie o zakończeniu postępowania;
- - przepisów prawa materialnego - § 1 - § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego.
2.2 W uzasadnieniu skargi J.D. wyjaśnił, że pojazd i naczepę użyczył do celów prywatnych, ponieważ posiada gospodarstwo rolne i czasami potrzebuje przetransportować swoje płody rolne na użytek własny do skupu. Nie prowadzi działalności gospodarczej, a jedynie rolniczą na swoje prywatne potrzeby. Nałożona kara administracyjna stanowi bardzo dotkliwą sankcję za naruszenie prawa, o wiele surowszą niż kary wymierzane za popełnienie wykroczenia bądź przestępstwa.
Wskazał, że to zatrzymanie jest czynnością otwierającą dokonywanie kontroli pojazdu, bez której nie mogłyby być zrealizowane zadania sprawdzające kontroli i zgromadzenie materiału dowodowego ilustrującego wyniki kontroli. Powołane wyżej rozporządzenie w sprawie kontroli ruchu drogowego wyraźnie mówi o zatrzymaniu pojazdu lub wydaniu polecenia o przejeździe na inne miejsce kontroli. Nie ma tam słowa o kontroli pojazdu stojącego poza drogą publiczną, a tak było w miejscowości S., ponieważ skarżący stał tam na drodze gruntowej. Ponadto, osobą kontrolowaną jest kierujący.
Organy nie mają podstawy prawnej do ukarania skarżącego za powyższe przekroczenie, albowiem obowiązujące przepisy prawne wykluczają możliwość nałożenia sankcji administracyjnej w sytuacji jaka zaistniała, czyli braku zdefiniowania podmiotowości tej kontroli drogowej. Nie rozpatrzyły zagadnienia adekwatności i zakresu dolegliwości stosowanej sankcji względem chronionego dobra, jakim jest znikoma szkodliwość czynu. W tej perspektywie kwestionowana sankcja jest znacząco dolegliwa, co świadczy o jej represyjnym charakterze.
W niniejszej sprawie naruszono również przepis art. 107 § 3 K.p.a. jak i nie uznano argumentacji strony.
3.1 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał ponadto na treść art. 3 ust. 2 pkt 3 u.t.d., zgodnie z którym do przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty niebędące przedsiębiorcami stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Odpowiedzialność za naruszenia przepisów usankcjonowane w u.t.d. nie opiera się na zasadzie winy, a do nałożenia kary pieniężnej wystarczy sam fakt stwierdzenia naruszenia. W przypadku wystąpienia naruszenia przepisów u.t.d. organy administracyjne są zobligowane do nałożenia ściśle określonej kary pieniężnej.
3.2 Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ przepisu art. 10 § 1 K.p.a. organ wyjaśnił, że strona została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu postępowania i przysługujących jej prawach pismem Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 21 lutego 2020 r. Ponadto organ I instancji wskazał zobowiązanemu na możliwość przedłożenia dowodów na spełnienie przez niego przesłanek do zastosowania art. 92c u.t.d. Skarżący odpowiedział na powyższe wezwanie pismem z 6 marca 2020 r. wnosząc o umorzenie postępowania oraz wskazując, że nie jest przedsiębiorcą, a kontrolowany pojazd został przez niego użyczony do celów prywatnych - przetransportowania płodów rolniczych z prowadzonego na własne potrzeby gospodarstwa rolnego do skupu.
Następnie pismem z 20 marca 2020 r. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wezwał stronę do przedłożenia dokumentów potwierdzających, że podmiot wykonujący kontrolowany przewóz jest rolnikiem. Skarżący wskazał, że załączony nakaz płatności podatku rolnego wystawiony jest na jego małżonkę, z którą współprowadzi gospodarstwo rolne. Decyzja organu I instancji została wydana 15 czerwca 2020 r., i do tego czasu strona miała możliwość skorzystania ze wszystkich przysługujących jej w toku postępowania praw. Natomiast w toku postępowania odwoławczego Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z 11 sierpnia 2020 r., wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy - do 30 października 2020 r., ostatecznie wydając zaskarżoną decyzję 28 października 2020 r. Nie sposób przy tym uznać, że wydanie rozstrzygnięcia dwa dni przed wyznaczonym przez organ terminem granicznym uniemożliwiło stronie skorzystanie z przysługujących jej praw, bowiem zaskarżona decyzja została doręczona stronie 16 listopada 2020 r., a do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę do organu nie wpłynęła żadna korespondencja strony nadana w dniach 29 lub 30 października 2020 r. Strona miała więc zapewniony czynny udział w postępowaniu. Podnosząc naruszenie przez organy administracyjne przepisu art. 10 § 1 K.p.a. nie wskazała, jakich czynności miałaby w związku z tym nie dokonać.
3.3 Wbrew przekonaniu skarżącego, droga gruntowa może być drogą publiczną. Przepis art. 2 pkt 2 p.r.d. nie wyklucza dróg gruntowych z pocztu dróg publicznych, nie czyni tego również żaden inny przepis p.r.d. czy też innego aktu prawnego. Jednocześnie zgodnie z treścią podpisanego przez kontrolowanego bez żadnych zastrzeżeń protokołu kontroli wynika bezspornie, iż pojazd został zatrzymany do kontroli na drodze krajowej numer 79.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje
4.1 Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz.137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
4.2 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, choć narusza przepisy postępowania, to jednak w stopniu, który nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy, jako prawidłowo ustalony przez organy przyjęto za podstawę rozważań Sądu.
4.3 W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że kara pieniężna została nałożona na skarżącego w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Artykuł 92a ust. 1 u.t.d. w stanie prawnym obowiązującym dla przedmiotowej sprawy stanowił, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 91a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy. Załącznik nr 3 w pozycji nr 9.1 stanowi, że naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.d.t. stanowi wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd.
Wysokość kary pieniężnej wynosi w takim przypadku 2.000 zł. 4.4 J.D. był w dniu 5 października 2019 r. podmiotem wykonującym przewóz drogowy, o którym mowa w art. 92a ust.1 u.t.d. Pozostaje bezspornym, że skarżący jest rolnikiem i nie prowadzi działalności gospodarczej. Przyznał to w toku postępowania administracyjnego (pisma z 6 i 30 marca 2020 r.) oraz w skardze. W związku z tym, na podstawie art. 3 i 4 ustawy z dnia z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2168 ze zm.), nie jest przedsiębiorcą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 listopada 2012 r. II GSK 1780/1, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 u.t.d., do przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty niebędące przedsiębiorcami, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Niezarobkowy przewóz drogowy, to zgodnie z art. 4 pkt 4 u.t.d., każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych. Stosownie do definicji z art. 4 pkt 6a u.d.t., niezarobkowy przewóz drogowy stanowi kategorię przewozu drogowego.
4.5 W protokole kontroli stwierdzone zostało, że J.D. kierował samochodem ciężarowym z naczepą na drodze krajowej K79 S.. Zgodnie z art. 76 § 1 K.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Utrwalone protokołem czynności kontrolne mają charakter materialno-techniczny i odzwierciedlają ich przebieg oraz poczynione w ten sposób ustalenia. Dodatkowo protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, a zasadniczo niemożliwy do odtworzenia. Z tego powodu uznaje się go za dokument mający szczególną moc dowodową (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2019 r. II GSK 1944/17).
Należy zauważyć, że skarżący podpisał protokół bez żadnych zastrzeżeń. W toku postępowania administracyjnego nie kwestionował okoliczności w nim stwierdzonych. Dopiero w skardze podniósł, że w miejscowości S. stał na drodze gruntowej. Odnosząc się do tego stwierdzenia należy wyjaśnić, że zasadą jest domniemanie zgodności z prawdą tego, co zostało stwierdzone w dokumencie urzędowym. Nie wyklucza to jednak możliwości obalenia tego domniemania zgodnie z art. 76 § 3 K.p.a. Strona, która podnosi, że zawarte w nim stwierdzenia są niezgodne z rzeczywistością, powinna na tę okoliczność przedstawić przeciwdowód. Gołosłowne, nie poparte żadnymi dowodami twierdzenia strony nie mogą prowadzić do obalenia tego domniemania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 stycznia 2020 r. I OSK 695/18).
Skarżący w żaden sposób nie wykazał podniesionych w skardze okoliczności, przez co nie można dać im wiary. Co więcej, skarżący jest niekonsekwentny w swoich twierdzeniach, ponieważ w jednym miejscu skargi wyjaśnia, że jedynie stał na drodze gruntowej, w początkowych zaś argumentach uzasadnienia skargi wyjaśnił, że użyczył sobie pojazdu i naczepy ponieważ jako rolnik potrzebuje czasem przetransportować swoje płody rolne. Powyższe powoduje, że twierdzenia strony, że nie kierował pojazdem na drodze publicznej, są bezpodstawne i jako takie nie mogą zostać uwzględnione. Nie jest więc i zasadny powołany w tym kontekście zarzut naruszenia rozporządzenia z 18 lipca 2008 r. 4.6 Podsumowując, skarżący dokonywał przejazdu na drodze publicznej pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. W przypadku stwierdzenia takiego naruszenia, po stronie organu powstał obowiązek nałożenia kary pieniężnej. Przy czym jak trafnie wskazał organ, w sprawie nie zaszły żadne przypadki pozwalające na wyłączenie odpowiedzialności przewoźnika, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d.
4.7 W skardze podniesiono argumenty wskazujące na znikomą szkodliwość czynu, dotkliwość tej kary i jej rażące zawyżenie w stosunku do taryfikatora mandatów karnych. Odnosząc się do tych kwestii wymaga wyjaśnienia, że odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od jego winy, stopnia szkodliwości czynu, dobrej czy złej woli. Wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. W przypadku naruszenia, do jakiego doszło w przedmiotowej sprawie, przepisy przewidują jedną kwotę kary, tj. 2.000 zł. Kara ta została określona w sposób sztywny i nie ma charakteru uznaniowego. Ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania jej wysokości od możliwości finansowych podmiotu ukaranego, okoliczności, w jakich doszło do zdarzenia, rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę. Wymaga również wyjaśnienia, że celem nakładania kar pieniężnych na podstawie u.d.t. jest przede wszystkim zapewnienie należytego wykonywania przewozów drogowych i zagwarantowanie bezpieczeństwa innym uczestnikom ruchu drogowego.
Mają więc one przede wszystkim znacznie prewencyjne, a nie represyjne (tak jak w prawie karnym) i są narzędziem prawnym służącym do przymuszenia przewoźników do respektowania określonych w ustawie nakazów i zakazów. Kara pieniężna jako instrument władztwa administracyjnego jest więc skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. To oznacza, że nie mogą zostać uwzględnione argumenty skargi wskazujące na represyjny charakter kary pieniężnej.
4.8 Przechodząc do zasygnalizowanych na wstępie rozważań uchybień organu należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 10 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżący zarzucił, że przed wydaniem decyzji organów obu instancji nie został powiadomiony o możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Zarzut ten znajduje potwierdzenie w aktach sprawy i oznacza to, że doszło do uchybienia przepisom procedury administracyjnej. Jednakże należy podnieść, że naruszenie takie jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a., jedynie wtedy, gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2005 r. FPS 6/04, wyrok tego Sądu z 1 grudnia 2015 r. I FSK 1227/14). Takiego wpływu nie można jednak doszukać się w niniejszej sprawie, a i skarżący nie wykazał, by istniał związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Strona była prawidłowo i wyczerpująco pouczana o przysługujących jej w toku postępowania prawach (np. w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z 21 lutego 2020 r.). Z praw tych korzystała, składając pisma procesowe i odwołanie.
Pisma organów były skarżącemu prawidłowo doręczane. Z kolei przed wydaniem decyzji organu odwoławczego nie zebrano żadnych nowych dowodów. Skarżący nie skonkretyzował, czy zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnej czynności procesowej lub zapoznanie się z jakimś dowodem. Podsumowując, choć uchybienie przepisowi art. 10 § 1 K.p.a. miało miejsce w niniejszej sprawie, to pozostaje ono bez żadnego wpływu na wynik sprawy.
4.9 W zakresie zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. należy wskazać, że zgodnie z jego treścią, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. O ile uzasadnienie faktyczne decyzji jest prawidłowe, to w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji nie powołano przepisu art. 3 ust. 2 pkt 3 u.d.t., czyniąc to dopiero w odpowiedzi na skargę. Jak wynika z analizy prawnej zawartej w punkcie 4.4. niniejszego uzasadnienia, przepis ten ma zasadnicze znaczenie dla ustalenia, że skarżący podlega reżimowi art. 92a ust. 1 u.d.t. Niemniej, naruszenie to również należy uznać jako nie mające znaczenia dla sprawy, ponieważ przepis ten w istocie został prawidłowo zastosowany przez organ.
4.10 Podsumowując, prawidłowe jest rozstrzygnięcie organu w zakresie nałożenia kary pieniężnej. Wyżej opisane uchybienia organu nie miały charakteru determinującego konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył zasady praworządności, zawartej w art. 6 K.p.a. ani zasady prawdy obiektywnej, zawartej w art. 7 K.p.a. Podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej – art. 8 K.p.a., należycie i wyczerpująco informując stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, do czego zobowiązuje organ treść art. 9 K.p.a. Prawidłowość zastosowania art. 68 K.p.a., dotyczącego elementów składowych protokołu z czynności postępowania administracyjnego, nie została skutecznie podważona przez skarżącego.
4.11 Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.