Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 marca 2010r. sygn. akt I SA/Ke 570/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę J. J. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności składkowych.
Wnioskiem z dnia 16 marca 2010r. sporządzonym na urzędowy formularzu PPF skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z bezrobotnym synem w wieku 25 lat. Jedyny posiadany majątek to dom wielkości 80m² oraz nieruchomość rolna wielkości 2,11ha. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazuje, że nie stać go na opłacenie usług radcy prawnego. Skarżący oświadcza, że jedynym źródłem dochodów jest gospodarstwo rolne i prace dorywcze, z których łączny dochód miesięcznie stanowi kwotę ok. 710,00zł. Skarżący wyjaśnia, że rocznie z gospodarstwa rolnego uzyskuje dochód w kwocie 1.000zł, natomiast kwota 8245,72zł wskazana w zaświadczeniu Urzędu Miasta i Gminy w B.-Z. jest nierealna. Starszy syn skarżącego pracuje w K., uzyskuje miesięcznie wynagrodzenie w kwocie 2550zł brutto, do domu przyjeżdża rzadko i nie łoży na utrzymanie domu.
W myśl przepisu art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna stosownie do postanowień przepisu art. 175 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, albo doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych.
Stosownie do przepisu art. 245 § 3 w/w ustawy prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje między innymi ustanowienie radcy prawnego i zgodnie z postanowieniami przepisu art. 246 § 2 pkt 2 przysługuje osobie prawnej, a także jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, która wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Analiza złożonego przez J. J. wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Uwzględniając wniosek wzięto pod uwagę sytuację finansową skarżącego, przede wszystkim wysokość i źródło uzyskiwanych dochodów i należało stwierdzić, że wykazał należycie, iż nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jednocześnie wskazać trzeba, że w sprawie nie orzekano w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, bowiem wnioskodawca zwolniony jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy ustawy. Zwolnienie to wynika z przepisu art. 239 pkt 1 lit. e ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.
Wobec powyższego działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244 § 1, art. 245, art. 246 § 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.