Uzasadnienie
W sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 30 sierpnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. A. R. złożył sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach wynika, że wnioskodawca pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z rodzicami oraz dwoma pełnoletnimi braćmi. Matka skarżącego uzyskuje emeryturę w kwocie ok. 1000 zł netto miesięcznie, ojciec uzyskuje rentę chorobową w kwocie 700 zł netto miesięcznie, bracia skarżącego są osobami bezrobotnymi uzyskującymi dochody z prac dorywczych – skarżący nie wskazał wysokości tych dochodów. Skarżący nie uzyskuje dochodów, aktualnie do 20 marca 2023 r. osadzony jest w zakładzie karnym w N. W..
Skarżący nie wykazuje majątku, jako majątek osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym wykazał majątek ojca - gospodarstwo rolne ok. 3 ha, dwa samochody osobowe nie przekraczające wartości 2.000 zł oraz ciągnik rolniczy z 1963 r.; majątek matki - dom oraz budynek gospodarczy. Jako zobowiązania i stałe wydatki własne wykazał- alimenty w kwocie 700 zł, zobowiązania i stałe wydatki brata T. R. – alimenty w kwocie 800 zł, zobowiązania i stałe wydatki matki– kredyty, opłaty za media, ubezpieczenia, ojca- leki, pożyczka bankowa, odnośnie brata Ł. R. wskazał, że szczegółowych danych nie zna.
Zdaniem orzekającego, wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718) zwana dalej ustawą p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika prawnego przez stronę dochodzącą swych roszczeń.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację życiową i majątkową skarżącego oraz osób pozostających z nim w gospodarstwie domowym, przede wszystkim fakt, że skarżący nie uzyskuje dochodów, ponadto jest pozbawiony wolności, a członkowie jego rodziny uzyskują dochody w niskiej wysokości uznano, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 245 § 1 i § 2, art. 246 § 1, § 3 ustawy p.p.s.a.