Uzasadnienie
W dniu 15 maja 2008r. na rozprawie ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych PIT-38 za 2006r. oraz odsetek za zwłokę skarżąca złożyła sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca oświadcza, że ze względu na szereg tragicznych przeżyć w ciągu ostatniego półrocza jest w głębokiej depresji /nieleczonej ze względu na sytuację finansową/ i nie jest zdolna do zadbania o własne interesy w przedmiotowej sprawie.
We wniosku skarżąca oświadcza, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z synem w wieku 20 lat. Według oświadczenia skarżąca i jej syn utrzymują się z dochodu uzyskiwanego przez skarżącą z tytułu świadczenia emerytalnego w wysokości 405zł netto miesięcznie oraz z dochodu uzyskiwanego przez syna skarżącej z tytułu renty rodzinnej w wysokości 591zł netto miesięcznie.
Według oświadczenia w skład majątku skarżącej i jej syna wchodzi mieszkanie spółdzielcze lokatorskie wielkości 52,5m².
W dalszej części wniosku skarżąca oświadcza, że obecnie mieszka u swego rodzeństwa w K. Zarówno siostra jak i brat skarżącej są osobami chorymi psychicznie. Skarżąca oświadcza, że utrzymuje się z jałmużny, bo emeryturę przeznacza na utrzymanie syna.
Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
Uwzględniając sytuację finansową i życiową skarżącej, przede wszystkim wysokość i źródła uzyskiwanych dochodów oraz fakt, że skarżąca jest emerytką i matką samotnie wychowującą syna należy stwierdzić, że wykazała należycie, iż nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia fachowego pełnomocnika. Ponadto kondycja psychiczna skarżącej uniemożliwia jej samodzielne prowadzenie sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244 § 1, art. 245, art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.)