Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z[...] nr [...], po rozpatrzeniu wniosku MK w sprawie cofnięcia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z[...] nr [...], umorzył postępowanie odwoławcze.
Organ drugiej instancji w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego ustalił MK podatek od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku po ojcu M K w kwocie 8,00zł.
Od decyzji organu pierwszej instancji podatnik, 27 lipca 2009r. wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej. Nie kwestionując rozstrzygnięcia w zakresie wymiaru zobowiązania podatkowego, wnosił o usunięcie, nieprecyzyjnego w jego ocenie, zapisu dotyczącego położenia nieruchomości. Następnie 9 sierpnia 2009r. wycofał w/w odwołanie.
Umarzając postępowanie odwoławcze Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na art. 232 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz.60 z późn. zm., dalej ord. pod.), zgodnie z którym strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. W świetle zaś art. 232 § 2 ord. pod., organ odwoławczy odmawia uwzględnienia cofnięcia odwołania, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo pozostawienia w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów, które uzasadnia jej uchylenie lub zmianę. Organ odwoławczy wyjaśnił, że po analizie akt sprawy, stwierdził, iż w/w okoliczności w sprawie nie zachodzą, w związku z czym uwzględnił cofnięcie odwołania.
Jednocześnie wskazał, że oświadczenie podatnika o rezygnacji z ulgi z tytułu zamieszkania, o której mowa w art.16 ustawy z dnia 28 lipca 1983r. o podatku od spadków i darowizn (tj. Dz.U z 2004r., Nr 142, poz.1514 z późn. zm) będzie przedmiotem oceny organu pierwszej instancji. W toku postępowania w powyższym zakresie organ dokona także oceny argumentacji podatnika w zakresie faktycznego położenia nieruchomości będącej przedmiotem spadku.
Na w/w decyzję Dyrektora Izby Skarbowej M K złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie zawarcie w niej zapisu, iż nieruchomość nabyta w spadku po zmarłym M K położona jest w C. przy ulicy [...]
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Podstawę prawną umorzenia postępowania stanowi art. 233 §1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz.60 z późn. zm., dalej ord. pod.). Organ podatkowy umarza postępowanie w przypadku jego bezprzedmiotowości. Do sytuacji tych należy okoliczność gdy postępowanie staje się z jakichkolwiek przyczyn bezprzedmiotowe również dla strony postępowania tzn. strona nie jest zainteresowana kontynuacją postępowania i uzyskaniem merytorycznego załatwienia sprawy w drodze decyzji.
Cofnięcie odwołania przez stronę jest przykładem takiego właśnie braku zainteresowania strony co do prowadzenia postępowania. Należy wskazać, że wniesienie przez stronę odwołania pozostaje jej uprawnieniem nie obowiązkiem. Z tego względu art. 232 § 1 ord. pod. daje stronie możliwość cofnięci odwołania. Zgodnie z wymienionym przepisem strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Cofnięcie odwołania nie zawsze jest jednak możliwe. Zgodnie z § 2 w/w artykułu bowiem organ odwoławczy odmawia uwzględnienia cofnięcia odwołania, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo pozostawienia w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów, które uzasadnia jej uchylenie lub zmianę.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że organy prawidłowo wydały zaskarżone rozstrzygnięcie w oparciu o przepis art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 232 § 1 ord. pod. Skarżący bowiem wycofał odwołanie, przez co wyraził brak zainteresowania kontynuacją postępowania.
W orzecznictwie sądowym wyrażany jest pogląd sugerujący, iż wniosek o cofnięcie odwołania w istocie zbliżony jest do wniosku o umorzenie postępowania odwoławczego (wyrok NSA z dnia 19 lutego 1998 r., I SA/Ka 1254/96, niepubl.). Pogląd ten w pełni podziela skład orzekający bowiem skuteczne cofnięcie odwołania powoduje bezprzedmiotowość postępowania podatkowego, co uzasadnia jego umorzenie w trybie art. 233 § 1 pkt 3 ord. pod.
Mając jednak na uwadze treść cytowanego wyżej art. 232 § 2 ord. pod., organ odwoławczy nie umorzył automatycznie postępowania lecz prawidłowo dokonał oceny decyzji pierwszoinstancyjnej i dopiero po stwierdzeniu, iż nie jest wadliwa umorzył postępowanie odwoławcze.
Odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść, iż nie mogły one odnieść skutku, gdyż dotyczą nieprawidłowego oznaczenia nieruchomości, nie były więc przedmiotem rozpoznawanej sprawy i ewentualnie będą mogły być wyjaśnione w odrębnym postępowaniu. Podkreślić należy, że skarżący nie kwestionował samego faktu cofnięcia odwołania i nie formułował w tym zakresie żadnych zarzutów.
Dokonana z urzędu kontrola decyzji wykazała, co wyżej wskazano, prawidłowość rozstrzygnięcia organu.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a, sąd orzekł jak w sentencji orzeczenia.