Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. nr [...] wymierzającą J. J. karę pieniężną w łącznej wysokości 36.000 zł za urządzanie gier poza kasynem na automatach do gier. W dniu 30 czerwca 2015 r. na rachunek bankowy Izby Celnej w K. wpłynęła dokonana przez Kancelarię S., S. Radcy Prawni Spółka Komandytowa (dalej: kancelaria), wpłata w wysokości 36.303,60 zł tytułem powyższej kary. W piśmie z 1 lipca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w K. wyjaśnił, że wpłata dotyczy zobowiązania ciążącego na J. J., a dokonana została przez kancelarię. W związku z tym organ zwrócił się do kancelarii o wskazanie numeru rachunku bankowego w celu dokonania zwrotu wpłaconych środków pieniężnych. Pismo to zostało doręczone na adres kancelarii 6 lipca 2015 r.
W dniu 4 sierpnia 2015 r. J. J. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez wykonanie czynności zaliczenia wpłaty dokonanej przez kancelarię. Organ odpowiedział na to wezwanie odmownie. W związku z tym J. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa polegającą na nieuznaniu przez Dyrektora Izby Celnej w K. zapłaty kary pieniężnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, 2, 3 i 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 212 ze zm.), dalej: ustawy p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
Artykuł 52 § 1, § 2 i § 3 ustawy p.p.s.a. stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
Zaskarżona w niniejszej sprawie czynność, polegająca na nieuznaniu wpłaty dokonanej przez kancelarię jako wpłaty kary pieniężnej przez J. J., należy - jako wydana w ramach postępowania określonego w dziale III Ordynacji podatkowej - do katalogu czynności opisanych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Podlega więc zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W związku z tym obowiązkiem skarżącego było terminowe wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżący mógł się dowiedzieć o podjęciu zaskarżonej czynności już 6 lipca 2015 r., tj. w dniu doręczenia pisma z 1 lipca 2015 r. reprezentującemu go pełnomocnikowi. W związku z tym termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa zaczął biec 7 lipca 2015 r. i upłynął 20 lipca 2015 r. Wniesienie wezwania 4 sierpnia 2015 r. nastąpiło więc po terminie do dokonania tej czynności. Nie można stwierdzić, by uchybienie to nastąpiło bez winy skarżącego, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., sąd administracyjny odrzuci skargę, gdy z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa po terminie należy do takich sytuacji.
W związku z tym, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.