Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia[...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Świętokrzyskiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...], nr [...] w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o braku zaległości podatkowych spółki akcyjnej A..
W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż pełnomocnik spółki "A." S.A. wystąpił pismem z dnia 10.03.2005r. do Naczelnika Świętokrzyskiego Urzędu Skarbowego w K. o wydanie zaświadczenia o braku zaległości podatkowych spółki "A.". Organ ten odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę z uwagi na fakt, iż ze zgromadzonych dokumentów wynika że Spółka posiada zaległości podatkowe.
Rozpoznając zażalenie na to postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej podał, iż w aktach sprawy znajduje się odpis decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. znak: [...] z dnia [...] określającej wysokość należnych zwrotów podatku od towarów i usług za miesiące IX i X 1999r. oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres wymieniony we wniosku. Decyzja ta została doręczona Spółce do rąk jej pełnomocnika w dniu 27.12.2004r. Należności wynikające z tej decyzji nie zostały uregulowane do dnia złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia, a decyzja w części wymiarowej została doręczona przed upływem terminu określonego w art.68 §3 Ordynacji podatkowej, tym samym zobowiązanie nie zostało przez Spółkę zapłacone i na koncie Spółki nadal pozostają do zapłacenia zaległości podatkowe.
Od powyższego rozstrzygnięcia Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Nie wskazując kierunku weryfikacji zaskarżonego rozstrzygnięcia Spółka zarzuciła rażące naruszenie prawa z powodu naruszenia:
- a) art. 120 i art. 121 § 1 w związku z art. 306a § 3 Ordynacji podatkowej - poprzez wydanie przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowienia podtrzymującego odmowę wydania zaświadczenia, potwierdzającego stan faktyczny rzeczywiście istniejący;
- b) art. 120 i art. 121 § 1 w związku z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez niezgodne z prawem rozstrzygnięcie przez Dyrektora Izby Skarbowej, iż nie ulega przedawnieniu zobowiązanie podatkowe z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, określone w części deklaratoryjnej decyzji organu podatkowego I instancji;
- c) art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z przepisem art. 175 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535), stanowiącym o braku podstawy prawnej do ustalenia zobowiązania podatkowego w części konstytutywnej decyzji, a w przypadku uznania, iż Dyrektor Izby Skarbowej nie naruszył art. 175 ustawy VAT, naruszenie prawa w związku z art. 20 § 1 ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2002r. Nr 169, poz. 1387) - poprzez oparcie rozstrzygnięcia postanowienia o uchylony z dniem 01.05.2004r. przepis art. 27 ust. 6 Ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993r. Nr 11, poz. 50, z późn. zm.), co uniemożliwia organowi podatkowemu na tej podstawie prawnej, ustalać zobowiązania podatkowego w części konstytutywnej decyzji organu podatkowego I instancji, a w przypadku uznania, iż Dyrektor Izby Skarbowej miał prawo do oparcia rozstrzygnięcia postanowienia o art. 27 ust. 6 uchylonej ustawy VAT, oparcie rozstrzygnięcia musiało uwzględniać stan prawny zobowiązania podatkowego przedawniającego się z uwzględnieniem przepisów Ordynacji podatkowej sprzed dnia 01.01.2003r.;
- d) art. 120 i art. 121 § 1 w związku z art. 217 § 1 pkt 7 oraz w związku z art. 143 § 3 Ordynacji podatkowej - poprzez podpisanie postanowienia przez osobę nieupoważnioną albo bez dochowania formy pisemnej upoważnienia do podpisania postanowienia, przewidzianej przepisami prawa.
W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła, iż organ I instancji nie podał żadnych przepisów prawa, wniosków czy dowodów uzasadniających stwierdzenie o istnieniu zaległości podatkowej skarżącej. Także organ odwoławczy rażąco naruszył prawo powołując się jedynie na decyzję Dyrektora UKS. Takie postępowanie, w ocenie skarżącej, narusza art.121, ar.121§ 1 i art.306a § 3 Ordynacji podatkowej. Określone w decyzji Dyrektora UKS (w części deklaratoryjnej) zobowiązanie podatkowe w związku z przepisem art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej przedawniły się z upływem dnia 31.12.2004r. Nie nastąpiły też żadne okoliczności świadczące o możliwości przerwania bądź zawieszenia biegu przedawnienia. Nie było też podstaw prawnych do wydania decyzji w części konstytutywnej, z uwagi na brak podstawy prawnej i brak możliwości takiego ustalenia z uwagi na przedawnienie do doręczenia decyzji w tym zakresie. Dodatkowo skarżąca wskazała na brak dołączenia do zaskarżonego postanowienia upoważnienia w formie pisemnej pracownika działającego z upoważnienia organu podatkowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach jest właściwy do rozpoznania skargi stosownie do dyspozycji § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i w Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187 poz. 1926).
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), określanej dalej jako ustawa P.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.
Postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń, uregulowane w przepisach art.306a - art.306n Ordynacji podatkowej, stanowi rodzaj uproszczonego postępowania przy podejmowaniu czynności materialno - technicznych polegających na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego lub prawnego. Organ podatkowy ma obowiązek wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Zaświadczenie jest więc czynnością faktyczną, aktem wiedzy o określonych faktach. W przedmiotowej sprawie na dzień rozpoznawania wniosku Spółki organy podatkowe - zaświadczające posiadały wiedzę o istnieniu w obrocie prawnym decyzji określającej i ustalającej Spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług. Również Spółka nie kwestionuje skuteczności wydanej wobec niej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. znak: [...] z dnia [...] określającej wysokość należnych zwrotów podatku od towarów i usług za miesiące IX i X 1999r. oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług. Dopóki ta decyzja nie zostanie w sposób prawem przewidziany wzruszona, dopóty organ podatkowy będzie związany danymi, jakie wynikają z tej decyzji.
Jeżeli więc żądanie Spółki nie znajdowało oparcia w dokumentach organów podatkowych, zobowiązane były do odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. Zaświadczenie jest bowiem, jak wskazano wyżej, pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego.
Dlatego wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisu art.306a § 3 Ordynacji podatkowej stosownie do którego zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Organy podatkowe zastosowały się do tego przepisu odmawiając wydania zaświadczenia żądanej, a sprzecznej z posiadanymi dokumentami, treści.
Pozostałe zarzuty skargi pozostają poza zakresem przedmiotowym sprawy i tym samym uznać je należy za chybione. Jako skierowane wobec innego rozstrzygnięcia, tj. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] nie mogą w tym postępowaniu wywołać skutków procesowych. Niedopuszczalne bowiem jest w postępowaniu w sprawie wydania zaświadczenia, podważanie skutków prawnych decyzji kształtujących fakty będące przedmiotem potwierdzenia.
Niezasadny jest również zarzut podjęcia zaskarżonego postanowienia przez osobę nieuprawnioną. Na upoważnienie do działania w imieniu organu podatkowego wskazuje treść pieczęci jaką posługuje się osoba podpisująca postanowienie. Dopiero ewentualny brak umieszczenia w treści pieczęci albo w treści postanowienia wzmianki o upoważnieniu do działania w imieniu organu poddawałby w wątpliwość prawidłowość rozstrzygnięcia i uzasadniałby wyjaśnienie podstawy delegacji uprawnień decyzyjnych. Procedura podatkowa nie zobowiązuje natomiast do załączania do podejmowanego aktu pisemnego upoważnienia do jego podjęcia.
Analiza materiału dowodowego sprawy, w aspekcie ustawowych kryteriów kontroli sądowej, nie uzasadnia w ocenie Sądu, wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.