Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 28 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Ke 230/12 oddalił skargę W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2005 r.
Postanowieniem z dnia 12 września 2012 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach ustanowił dla W. K. doradcę podatkowego jako pełnomocnika z urzędu. Pismem z dnia 9 października 2012 r. Przewodniczący Krajowej Rady Doradców Podatkowych poinformował tut. Sąd, że pełnomocnikiem w sprawie wyznaczony został doradca podatkowy A.B..
W dniu 29 października 2012 r. pełnomocnik skarżącego wniósł do tut. Sądu skargę kasacyjną, w wyniku której wyrokiem z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. akt I FSK 1723/12 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił skarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach. W rozprawie, na której NSA wydał wspomniane orzeczenie, w imieniu skarżącego brał udział adwokat M.B. ustanowiony wskutek substytucji udzielonej przez A. B..
W trakcie ponownego postępowania przed sądem I instancji A. B. pismem z dnia 20 stycznia 2014 r. wniósł o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym II instancji, jak i w ponownym postępowaniu przed WSA w Kielcach. W złożonym wniosku zawarł oświadczenie, że jego wynagrodzenie w żadnej części nie zostało uiszczone.
Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Ke 6/14 WSA w Kielcach oddalił skargę W. K..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", doradca podatkowy wyznaczony do udzielenia pomocy prawnej w ramach prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. nr 31, poz. 153) - dalej jako "rozporządzenie", koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3 rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego.
Zgodnie z przepisem § 3 ust. 1 pkt 1 lit. a – g rozporządzenia, w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji zależy od wartości przedmiotu sprawy. Jeśli wartość ta przekracza 50 000 zł a nie jest większa niż 200 000 zł, wynagrodzenie doradcy podatkowego ustanowionego z urzędu nie powinno być mniejsze niż 3 600 zł (§ 3 ust. 1 pkt 1 lit. "f" rozporządzenia). Natomiast w myśl § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w II instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75% kwoty wynagrodzenia pełnomocnika za zastępstwo strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji, a jeżeli w II instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy – 100% tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była należność pieniężna w wysokości 77 982,96 zł. W tego rodzaju sprawie, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 lit. "f" rozporządzenia, stawka minimalna wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji wynosi 3 600 zł. Wobec tego, wynagrodzenie doradcy podatkowego za reprezentację skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w ramach prawa pomocy również powinno wynieść 3 600 zł. Z przepisu § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia wynika bowiem, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sytuacji, gdy w II instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy - wynagrodzenie doradcy podatkowego wynosi 100% wynagrodzenia pełnomocnika za zastępstwo strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji.
W kwestii wynagrodzenia doradcy podatkowego za reprezentację skarżącego w ponownym postępowaniu przed WSA w Kielcach należało stwierdzić, że pełnomocnikowi powinno zostać przyznane wynagrodzenie w kwocie 3600 zł, zgodnie z treścią przepisu § 3 ust. 1 pkt 1 lit. "f" rozporządzenia. Wiąże się to z wyżej już wskazaną wartością przedmiotu sprawy.
Ponadto zauważyć należy, że zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, przyznaną pełnomocnikowi opłatę sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie. W przedmiotowej sprawie wynagrodzenie doradcy podatkowego za reprezentację skarżącego przed sądem II instancji powiększono zatem o kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 828 zł. Podobnej operacji dokonano z wynagrodzeniem pełnomocnika za reprezentację skarżącego w ponownym postępowaniu przed WSA w Kielcach, podwyższając to wynagrodzenie o kwotę 828 zł odpowiadającą kwocie podatku od towarów i usług. Całość wynagrodzenia przysługującego pełnomocnikowi (7200 zł) powiększono więc łącznie o kwotę 1656 zł.
Wobec powyższego – skoro pełnomocnik, zgodnie z przepisem § 4 ust. 2 rozporządzenia, w złożonym wniosku zawarł oświadczenie, że wynagrodzenie nie zostało mu uiszczone w żadnej części - na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w związku z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. "f", § 3 ust. 2 pkt 1 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia, Sąd przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie orzekając, jak w sentencji postanowienia.