Uzasadnienie
A. N. wniosła skargę na decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich i uzupełniających na rok 2009.
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy wniesie ją uprawniony podmiot, gdy spełnia wymogi formalne, została złożona w terminie i po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a przedmiot sprawy należy do właściwości sądu. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "ustawa p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a.).
Zaskarżona przez A. N. decyzja została wydana przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S.. W decyzji tej skarżąca została pouczona, że przysługuje jej odwołanie do Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K.. Odwołanie takie co prawda strona złożyła, ale – jak wynika z ostatecznego postanowienia Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] nastąpiło to z uchybieniem terminu. Strona nie wyczerpała zatem przysługujących względem skarżonej decyzji środków zaskarżenia, o jakich mowa w art. 52 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a. Samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest bowiem równoznaczne ze spełnieniem warunku, o jakim mowa w art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a., gdyż o jego spełnieniu można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz LEX", Warszawa 2013). Zatem w sytuacji gdy odwołanie zostało złożone, ale nie zostało przez organ II instancji rozpatrzone na skutek wniesienia tego środka zaskarżenia po upływie przewidzianego prawem terminu, kwestionowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzji organu pierwszej instancji jest niedopuszczalne.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.