Uzasadnienie
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r. ustanowił dla R. M radcę prawnego z urzędu w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z dnia [...]. w przedmiocie zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w Kielcach wyznaczyła w dniu 18 grudnia 2014 r. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego radcę prawnego Z.K
Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę R. M. W dniu 15 stycznia 2015 r. radca prawny z urzędu wniosła w imieniu R. M wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odmówił przywrócenia terminu. Wobec powyższego pełnomocnik z urzędu Z K wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu.
Radca prawny Z. K pismem z dnia 29 lipca 2015 r. wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu jednocześnie oświadczając, że opłaty nie zostały zapłacone ani w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Według § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z zm.) zwanego dalej
"rozporządzeniem" koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4 tego rozporządzenia oraz
- 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Przedmiotem sprawy jest decyzja w sprawie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych ze sprzedaży nieruchomości w 2010 r. w wysokości 2 179, 00 zł. W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" powołanego rozporządzenia stawka minimalna przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna oblicza się na podstawie § 6. Stosownie zaś do § 6 pkt 3 w sytuacji gdy wartość przedmiotu zaskarżenia mieści się w przedziale pomiędzy 1500-5000 zł stawka minimalna wynosi 600 zł. Zatem w świetle powołanych przepisów rozporządzenia, należne radcy prawnemu wynagrodzenie za postępowanie przed sądem w pierwszej instancji wynosi 600 zł.
Jednocześnie zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "d" powołanego rozporządzenia stawka minimalna przed sądem administracyjnym w postępowaniu zażaleniowym w drugiej instancji wynosi 120 zł.
Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłatę zasądzaną na rzecz radcy prawnego sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W związku z oświadczeniem pełnomocnika z urzędu, że wykonuje zawód radcy prawnego w ramach umowy o pracę i jego wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia bez podatku VAT Sąd odstąpił od podwyższenia wynagrodzenia o należną stawkę podatku od towarów i usług.
Pełnomocnik ustanowiony w sprawie z urzędu sporządził, wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz sporządził zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu. Nadto, zgodnie z wymogiem ustanowionym przez § 20 rozporządzenia, złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej dla skarżącego R.M wraz z oświadczeniem, że nie zostało ono zapłacone ani w całości ani w części. Wobec nie udokumentowania w żaden sposób przez pełnomocnika niezbędnych wydatków poniesionych przez radcę prawnego Sąd przyznał koszty pomocy prawnej w zakresie obejmującym tylko opłatę o której mowa w § 15 pkt.1 rozporządzenia.
Z uwagi na powyższe, na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "a" w zw. z § 6 pkt.3 oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "d" rozporządzenia Sąd ustalił wynagrodzenie w sprawie w kwocie 720 zł, i sumę tę przyznał radcy prawnemu
Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w części dyspozytywnej postanowienia.