Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 19 września 2022 r. nr BP.501.1703.2021.1284.ML6.267456 utrzymał w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 26 sierpnia 2021 r. nr WITD.DI.0152.VI0206/50/21 o nałożeniu E. – E. S. Sp. z o.o. (spółka) kary pieniężnej w wysokości [...] zł.
Organ ustalił, że 7 lipca 2021 r. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymali do kontroli drogowej zespół pojazdów składający się z samochodu ciężarowego marki MAN o nr rej. [...] wraz z naczepą marki LAG o nr rej. [...], którym kierował V. H. (obywatel [...]). Kontrola została stwierdzona protokołem kontroli nr [...] Z ustaleń stwierdzonych w protokole kontroli wynika, że na podstawie okazanych przez kierowcę dokumentów, w tym zezwolenia na przewóz do/z państwa trzeciego nr [...], CMR nr [...] oraz karty przekazania odpadów w systemie BDO kontrolujący ustalili, że kierowca wykonywał przewóz na rzecz przedsiębiorstwa B. Ltd. Jak wynikało z CMR pierwotnie przewoził ładunek z [...] do [...]. Z okazanego zezwolenia wynikało, że odbiorcą towaru była spółka, zakład Ćmińsk, Wykień 79, gdzie towar został rozładowany. Z protokołu wynika, że następnie do cysterny został załadowany przez spółkę inny towar tj. odpad o kategorii 20 01 25 Oleje i tłuszcze jadalne, co potwierdzają plomby założone na cysternie (sporządzono dokumentację fotograficzną i protokół oględzin).
Ponadto, wskazano, że wydana kierowcy przez nadawcę - załadowcę karta przekazania odpadów w systemie BDO potwierdza następny przewóz do odbiorcy w T.. K. okazał do kontroli m.in. następujące dokumenty: białoruskie prawo jazdy, dowody rejestracyjne, zezwolenie CEMT nr [...], CMR nr [...], potwierdzenie wystawienia karty przekazania odpadów w systemie BDO, zezwolenie na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy nr [...]. Dodatkowo, podczas kontroli dokonano oględzin naczepy poddanej kontroli, w wyniku których stwierdzono, że pojazd do momentu rozładunku w miejscowości W. był zaplombowany plombami nr [...] (zgodnie z dokumentem CMR). Po ponownym załadunku na pojazd założono plomby nr [...] [...], [...], [...] [...]
W toku postępowania spółka wyjaśniała, że nie zleciła przewozu drogowego podmiotowi nieposiadającemu uprawnień do wykonywania przewozu drogowego, ponieważ podmiotem zleceniobiorcą był M. Sp. z o.o. a nie jak błędnie ustalili kontrolujący B. LTD. Ponadto, strona nie posiadała jakiejkolwiek umowy z B. LTD jak również nie zleca temu przewoźnikowi przewożenia towarów. Przewoźnika B. LTD łączy umowa z [...] Sp. z o.o., której spółka zleca przewożenie odpadów, co wynika wprost z treści umowy (§ 3 ust. 2 umowy). Przewoźnik zapewnia również, że posiada w tym zakresie wszelkie niezbędne uprawnienia.
Jednocześnie strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci umowy współpracy w zakresie przewozów międzynarodowych zawartej pomiędzy spółką a [...] Sp. z o.o. na okoliczność wykazania, że spółka zleca wszelkie przewozy związane z transportem odpadów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej właśnie ww. przewoźnikowi, zaś ten przewoźnik zleca w ramach dalszej umowy przewozy innym podmiotom m.in. B. LTD. W załączeniu przesłano kopię ww. umowy o współpracy z 4 stycznia 2021 r. potwierdzonej przez Prezesa Zarządu oraz zlecenie transportowe do umowy z dnia 30 czerwca 2021 r.
W ocenie organu z zebranego podczas kontroli materiału dowodowego, w tym dokumentów dotyczących przewozu oraz karty przekazania odpadów nr [...] [...] wynika jednoznacznie, że spółka było załadowcą odpadu o kodzie 20 01 25 do poddanego kontroli zespołu pojazdów w swoim zakładzie w miejscowości W. 79 w dniu 7 lipca 2021 r. Z dokumentów posiadanych przez kierowcę i okazanych do kontroli nie wynikało, by zleceniobiorcą jak również przewoźnikiem był inny podmiot posiadający stosowne uprawnienia. Ponadto, przedstawione przez stronę dokumenty (tj. umowa o współpracy wraz z zleceniem transportowym - przedstawiono jedynie kserokopie) dotyczyły przewozów międzynarodowych.
Natomiast z zebranego materiału dowodowego wynika, że stwierdzono wykonywanie przewozu kabotażowego na terenie RP przez przewoźnika zagranicznego. Z powyższego wynika, że strona wykonywała inne czynności związane z przedmiotowym przewozem drogowym jako załadowca, nadawca i zlecający przewóz z naruszeniem obowiązków i warunków przewozu.
Mając na uwadze powyższe okoliczności organ odwoławczy wskazał, że strona zleciła przewóz drogowy podmiotowi nieposiadającemu uprawnienia do wykonywania przewozu drogowego, w szczególności uprawnień wymaganych odpowiednio do rodzaju wykonywanego przewozu. W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznał za zasadne nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180 ze zm.) dalej u.t.d.
Organ wskazał na definicję przewozu kabotażowego określoną w art. 4 pkt 12) u.t.d. Zgodnie z art. 19 ust. 1 tej ustawy wykonywanie takiego przewozu wymaga uzyskania zezwolenia na przewóz kabotażowy, które wydaje, w drodze decyzji administracyjnej, Główny Inspektor Transportu Drogowego. Przepisy art. 22 ust. 1 stosuje się odpowiednio. Ponadto, zgodnie z art. 55a ust. 1-3 ustawy z 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz.U. z 2020 r. poz.
- 8) zabrania się nadawcy m.in. zlecania przewozu kabotażowego przewoźnikowi nieposiadającemu odpowiedniego zezwolenia na taki przewóz lub wykonującemu przewóz kabotażowy niezgodnie z warunkami takiego przewozu;
- 2. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do spedytora, odbiorcy, organizatora transportu lub innego podmiotu zlecającego przewóz.
- 3. Zasady odpowiedzialności podmiotów, o których mowa w ust. 1 i 2, za naruszenie przepisu ust. 1 określają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140).
Spółka B. LTD nie miała uprawnienia do wykonywania tego typu przewozu drogowego odpadów, a zarazem transportowała odpady załadowane i nadane przez stronę. Powyższe potwierdza podpisany bez wnoszenia jakichkolwiek uwag protokół kontroli drogowej oraz potwierdzenie z systemu BDO.
Zdaniem organu na stronie, jako na przedsiębiorcy, ciąży obowiązek zachowania należytej staranności w działaniach, które podejmuje. W tym przypadku to strona powinna dołożyć wszelkich starań, jako prowadząca działalność gospodarczą, aby wykonywać podejmowane czynności, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, zgodnie z prawem. Zdaniem organu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d.
Na powyższą decyzję spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także umorzenie postępowania administracyjnego. Zarzuciła naruszenie:
- 1. art. 92a ust. 1 w zw. z ust. 11 u.t.d. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie i nałożenie kary pieniężnej na spółkę podczas gdy z jej okoliczności wynika, że brak jest przesłanek do przyjęcia, że miała ona rzekomo wiedzieć, bądź w świetle wszystkich okoliczności sprawy powinna była wiedzieć, zlecone przez nią usługi transportowe wiążą się z powstaniem naruszenia, a jest to warunkiem zastosowania przepisu ust. 1 wskazanej regulacji do podmiotu posiadającego w niniejszej sprawie status jak skarżąca;
- 2. art. 93c ust. 1 u.t.d. poprzez brak jego zastosowania w niniejszej sprawie i zaniechanie umorzenia postępowania w przedmiocie nałożenia kary na spółkę, podczas gdy istniały przesłanki określone przedmiotową regulacją, które obligowały organ do umorzenia postępowania, bowiem w toku sprawy ustalono okoliczności wskazujące na fakt, że skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia i nastąpiło ono wskutek zdarzeń, których nie mogła ona przewidzieć, bowiem powierzyła wybór firmy przewozowej profesjonalnemu podmiotowi, tj. [...] Sp. z o. o., który złożył wobec skarżącej zapewnienia, że przewoźnik będzie posiadał wszelkie wymagane prawem kwalifikacje i dokumenty;
- 3. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 81 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ dążenia do wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, w tym rozstrzygnięcia wątpliwości co do stanu faktycznego, oraz brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, w szczególności poprzez:
- - pominięcie dokumentu zlecenia transportowego, jak również umowy o współpracy pomiędzy spółką a [...], które to dokumenty jednoznacznie wskazują, że podmiotem odpowiedzialnym za dokonanie przewozu odpadów pochodzących od spółki była [...], zaś sam przewóz oplombowany został plombami spółki jedynie ze względu na pochodzenie odpadów, co jednak w żadnym razie nie jest dowodem na wybór firmy przewozowej przez samą spółkę, a w szczególności przy uwzględnieniu powołanego wyżej materiału dowodowego;
- - wnikliwa i rzetelna ocena dowodów przez organ winna doprowadzić do wniosku, że w chwili kontroli skarżącej z przewoźnikiem nie łączył stosunek prawny, zaś podmiotem rzeczywiście odpowiedzialnym za zlecenie przewozu firmie B. Ltd. jest spółka [...] Sp. z o. o. która w oparciu o umowę współpracy ze skarżącą zobowiązała się do powierzania przewozu jedynie podmiotom posiadającym odpowiednie zezwolenia, zaś od spółki nie sposób oczekiwać weryfikowania podwykonawców [...] Sp. z o. o., albowiem jest to podmiot profesjonalnie trudniący się tego typu usługami;
- - art. 7a k.p.a. polegające na nierozstrzygnięciu ewentualnych wątpliwości co do zakresu zastosowania przepisów z ustawy o transporcie drogowym w przedmiocie nakładania kar pieniężnych (w tym zwłaszcza wyłączenia z art. 92c tej ustawy) wobec spółki na jej korzyść, zgonie z dyspozycją naruszonego przepisu.
W uzasadnieniu skarżąca ponadto podniosła, że nie sposób przypisać Spółce rzekomego godzenia się na dokonanie przewozu z naruszeniem wskazanego obowiązku, albowiem Spółka nie miała w ogóle wpływu na wybór podmiotu dokonującego przewozu jej odpadów. Na potwierdzenie swojego stanowiska wskazała na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2010 r. sygn. akt II GSK 976/09. W toku postępowania ani organ I instancji, ani też organ odwoławczy nie zgromadziły dowodów, z których wynikałoby, że to skarżąca bezpośrednio zawarła umowę z B. Ltd. na transport przedmiotowych odpadów. Organ przyjął takie założenie w istocie dowolnie, a przede wszystkim w oczywistej sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym. W. zwrócić uwagę, że organ odwoławczy w żaden sposób nie uzasadnił również, z jakich przyczyn nie uwzględnił w ocenie niniejszej sprawy konkluzji wynikających z materiału dowodowego przedłożonego przez spółkę, a wskazujących jednoznacznie na brak jej wpływu na powierzenie wykonania przewozu będącego przedmiotem sprawy B. Ltd., przy jednoczesnym zleceniu transportu spółce [...] sp. z o. o.
W ocenie skarżącej na skutek uchybień organów doszło do arbitralnego i bezpodstawnego obciążenia spółki karą pieniężną, pomimo zajścia przesłanek wyłączających takie uprawnienie organu administracyjnego. Jest to tym bardziej niedopuszczalne, że stanowi poważną ingerencję w sferę majątkową spółki, chociaż jako przedsiębiorca działający na rynku odpadami w postaci olejów i tłuszczów wykazała się ona wszelką wymaganą od niej starannością. Zawarła bowiem umowę z podmiotem będącym również profesjonalistą na rynku transportowym, który z kolei zobowiązał się wobec spółki, że będzie posiadał wszelkie wymagane zezwolenia do prawidłowej i zgodnej z prawem realizacji przewozów na rzecz skarżącej.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2023, poz. 259), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady- związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Realizując wyżej określone granice kontroli, sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.
Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie kary pieniężnej nałożonej na skarżącą za naruszenie określone w l.p. 1.14 załącznika nr [...] do u.t.d., tj. zlecenie przewozu drogowego podmiotowi nieposiadającego uprawnienia do wykonywania przewozu kabotażowego.
W związku z powyższym należy wskazać, że przewóz kabotażowy oznacza przewóz wykonywany pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą lub przez przedsiębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej [...] (art. 4 pkt 12 u.t.d.). Z kolei zgodnie z art. 19 ust. 1 tej ustawy wykonywanie przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej [...] przez podmiot: 1) mający siedzibę w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, [...] lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub 2) wykorzystujący do przewozu pojazd zarejestrowany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, [...] lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym- wymaga uzyskania zezwolenia na przewóz kabotażowy, które wydaje, w drodze decyzji administracyjnej, Główny Inspektor Transportu Drogowego. Przepisy art. 22 ust. 1 stosuje się odpowiednio.
Stosownie zaś do art. 55a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo przewozowe zabrania się nadawcy zlecania przewozu kabotażowego przewoźnikowi nieposiadającemu odpowiedniego zezwolenia na taki przewóz.
2. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do spedytora, odbiorcy, organizatora transportu lub innego podmiotu zlecającego przewóz. Zasady odpowiedzialności podmiotów, o których mowa w ust. 1 i 2, za naruszenie przepisu ust. 1 określają natomiast przepisy ustawy o transporcie drogowym.
Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) [...]: 1. popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1 -9, 2. popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 – załącznika nr [...] do ustawy (art. 92 ust. 7).
W myśl art. 92a ust. 11 u.t.d. przepisy ust. 1, ust. 5 pkt 5, ust. 7 pkt 1 i ust. 9 stosuje się do podmiotów wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, w szczególności do: 1) spedytora, 2) nadawcy, 3) odbiorcy, 4) podmiotu wykonującego czynności ładunkowe, 5) organizatora wycieczki, 6) organizatora transportu, 7) operatora publicznego transportu zbiorowego - jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia.
Stosownie zaś do art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1. okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2. za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, 3. od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
W sprawie poza sporem jest, że przewóz odpadów skarżącej z jej zakładu w miejscowości W. do odbiorcy w T. wykonywany był przez przedsiębiorstwo B. Ltd. z siedzibą na [...] (przewóz kabotażowy), które nie posiadało zezwolenia na taki rodzaj przewozu.
Spór dotyczy kwestii odpowiedzialności podmiotu, który zlecił taki przewóz. Zdaniem organu podmiotem tym jest skarżąca, która wykonywała inne czynności związane z przedmiotowym przewozem drogowym jako załadowca, nadawca i zlecający przewóz z naruszeniem obowiązków i warunków przewozu.
W ocenie skarżącej natomiast okoliczności i dowody wskazują, że nie miała najmniejszego wpływu na powstanie naruszenia albowiem w chwili kontroli skarżącą z przewoźnikiem nie łączył i nie łączy jakikolwiek stosunek prawny, zaś zleceniobiorcą względem skarżącej jest [...] Sp. z o.o. a nie B. Ltd. Przewoźnika B. LTD łączy umowa z [...] Sp. z o.o., której skarżąca zleca przewożenie odpadów o kodzie 20 01 25, co wynika wprost z treści umowy (§3 ust. 2 umowy). Przewoźnik zapewnia również, że posiada w tym zakresie wszelkie niezbędne uprawnienia.
Sąd stwierdza, że prawidłowe jest stanowisko organu.
Z okoliczności sprawy, protokołu kontroli oraz eksponowanych przez stronę dokumentów w postaci umowy o współpracy z 4 stycznia 2021 r. oraz zlecenia transportowego z 30 czerwca 2021 r. wynika, że nadawcą, tj. stroną umowy przewozu zlecającą przewoźnikowi transport odpadów była skarżąca. Z dokumentów posiadanych przez kierowcę i okazanych do kontroli nie wynikało, by zleceniobiorcą jak również przewoźnikiem był inny podmiot posiadający stosowne uprawnienia. Skarżąca wykonywała również inne czynności związane z przewozem, tj. czynności załadunkowe. Organ ustalił bowiem, że skarżąca załadowała towar (odpad o kategorii 20 01 25 oleje i tłuszcze jadalne) do cysterny pojazdu należącego do białoruskiego przedsiębiorstwa B. Ltd., co potwierdzają plomby założone na cysternie. Wcześniej kierowca tego przedsiębiorstwa przewoził ładunek z [...] do [...]. Odbiorcą towaru była skarżąca. Towar rozładowano w jej zakładzie w Wykieniu.
Po załadowaniu towaru skarżąca wydała kierowcy kartę przekazania odpadów, która potwierdza, że następny przewóz miał miejsce do odbiorcy w T.. Skarżąca miała zatem wiedzę, że zlecony przez nią przewóz towarów odbywa się pomiędzy miejscowościami w [...] i wykonuje go zagraniczny przedsiębiorca. Pomimo tego skarżąca nie sprawdziła czy kierowca dysponuje zezwoleniem na przewóz kabotażowy. Skarżąca nie podjęła zatem żadnych starań eliminujących powstanie naruszenia. W tym stanie rzeczy zasadnym staje się twierdzenie, że skarżąca dysponowała stosowną wiedzą i możliwościami aby mu zapobiec i pomimo spoczywającego na niej w tym zakresie obowiązkowi dopuściła do jego powstania. Oznacza to, że spółka co najmniej godziła się na powstanie stwierdzonego naruszenia.
Postępowania skarżącej nie usprawiedliwia podpisanie umowy o przewóz międzynarodowy ze spółką [...] oraz okoliczność, że jak twierdzi skarżąca, firma B. Ltd. była podwykonawcą przewoźnika. Fakty te nie powodują bowiem, że skarżącą należy traktować inaczej niż nadawcę zlecającego przewoźnikowi transport odpadów. Posługiwanie się przez przewoźnika w wykonaniu umowy podwykonawcami nie zmienia stron umowy przewozu. Z tych względów organ prawidłowo stwierdził, że nie można uznać spółki [...] za zlecającego przewóz. Ponadto jak wyżej wskazano skarżąca pełniła również rolę podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem, tj. czynności załadunkowe, tj. podmiotu, o którym mowa w art. 92a ust. 11 u.t.d. i przede wszystkim nadała odpady do T. za pośrednictwem białoruskiej spółki.
Zdaniem sądu, wbrew stanowisku skarżącej zawarcie umowy z przewoźnikiem nie jest okolicznością wyłączającą w sprawie jej odpowiedzialność. Należy zauważyć, że po stronie spółki jako nadawcy istnieje obowiązek podjęcia wszelkich starań aby nie dopuścić do przewozu odpadów bez stosownego zezwolenia. Tym niemniej nie chodzi tutaj tylko o zawarcie umowy z przewoźnikiem, czy nawet zapisanie w umowie spoczywających na nim obowiązków związanych z przewozem. Strona nie uwolni się od odpowiedzialności przez wykazanie braku winy w wyborze przewoźnika, czy poprzez wykazanie, że dopełniła wymogów w zakresie właściwego określenia w zawartej w nim umowie jego obowiązków, których należyta realizacja miała zapewnić przewóz zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Nie jest bowiem wystarczające dla uzyskania spodziewanego przez skarżącą skutku zwolnienia się z omawianej odpowiedzialności w tym przypadku, wbrew temu co twierdzi skarżąca, tylko zobowiązanie przewoźnika aby pozyskał wymagane zezwolenia (podobnie jak jego podwykonawcy).
Są to pewne akty staranności, których dopełniła skarżąca ale nie są zdaniem sądu wystarczające dla przyjęcia, że strona nie ponosi odpowiedzialności. Strona nie żądała do wglądu stosownych zezwoleń transportowych zarówno od przewoźnika, z którym zawarła umowę jak i od kierowcy białoruskiego przedsiębiorstwa B. Ltd. Założyła, że przewoźnik powinien je mieć. Co istotne, jak celnie zauważył organ, przedmiotowa umowa dotyczyła przewozów międzynarodowych. Skarżąca nie interesowała się ponadto jakie firmy będą wykonywały jej zlecenia. Strona nie poczyniła w tym zakresie żadnych ustaleń, całkowicie zdając się na przewoźnika.
Tym samym skarżąca nie dochowując należytej staranności w powyższym zakresie co najmniej godziła się na powstanie stwierdzonego naruszenia. Tym samym został spełniony warunek odpowiedzialności osoby wykonującej inne czynności w przewozie, o którym mowa w art. 92a ust. 11 u.t.d. W konsekwencji organ był uprawniony do stwierdzenia, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek egzoneracyjnych, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. i umorzenia postępowania w sprawie.
Z tych względów zarzuty naruszenia art. 92a ust. 1 w zw. z ust. 11 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. są niezasadne.
Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie mają również zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
Sąd stwierdza, że ustaleń w sprawie organ dokonał w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania z poszanowanie jego zasad wynikających z art. 6 (zasada praworządności), art. 7 (zasada prawdy obiektywnej), art. 8 § 1 (zasad pogłębiania zaufania obywateli), art. 9 (zasada informowania stron), art. 11 (zasada przekonywania) K.p.a. Zgromadził materiał dowodowy w postaci protokołu z kontroli, dokumentów okazanych przez kierowcę (białoruskie prawo jazdy, dowody rejestracyjne, zezwolenie CEMT nr [...], CMR nr [...], potwierdzenie wystawienia karty przekazania odpadów w systemie BDO, zezwolenie na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy nr [...]) oraz wszechstronnie go rozpatrzył stosownie do przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Stanowisko wyrażone w obu decyzjach organ uzasadnił w sposób prawidłowy, zgodnie z zasadami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. W kontekście zarzutów skargi należy wskazać, że organ wprawdzie odmówił rozpatrzenia przesłanych przez stronę dokumentów w postaci umowy z 4 stycznia 2021 r. oraz zlecenia transportowego, to jednak włączył je do akt sprawy, jak wyżej wskazano, dokumenty te zostały ocenione przez organ. Zdaniem sądu dowody te jednak jedynie potwierdzają prawidłowość stanowisko organu w sprawie.
Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.