Uzasadnienie
Postanowieniem z 11 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Ke 627/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę H. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego.
W dniu 25 stycznia 2018 r. H. K. złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W złożonym wniosku skarżący jako posiadany majątek wskazał dom zajęty przez komornika oraz gospodarstwo rolne - nieużytkowane z powodu całkowitej niezdolności do pracy skarżącego. Oświadczył, że, utrzymuje się z emerytury w kwocie 750 zł netto miesięcznie. Jako zobowiązania i stałe miesięczne wydatki wskazał duże koszty leczenia.
Zdaniem orzekającego, wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie.
W myśl przepisu art. 173 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej ustawą "p.p.s.a" od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna stosownie do postanowień przepisu art. 175 ustawy "p.p.s.a" powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, albo doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych.
Stosownie do przepisu art. 245 § 2 ustawy "p.p.s.a" prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. i zgodnie z postanowieniami przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy "p.p.s.a" przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Analiza przedstawionej sytuacji materialnej strony skarżącej wykazała, że wniosek o zwolnienie od kosztów oraz ustanowienie adwokata zasługuje na uwzględnienie. Do pozytywnej oceny wniosku przekonuje przede wszystkim źródło i wysokość miesięcznego dochodu skarżącego.
W tej sytuacji uznano, że kondycja finansowa skarżącego nie pozwala na poniesienie kosztów sądowych oraz kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.