Uzasadnienie
Wraz ze skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z 4 października 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. M.N. i I. N. reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego K. T. złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W złożonym wniosku skarżący wskazali, że pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym wraz uczącymi się dziećmi w wieku 21 i 19 lat. Jako posiadany majątek wykazali dom o pow. 100 m², nieruchomość rolną o pow. 1,7650ha, dwa samochody osobowe o łącznej wartości 11.000,00 zł.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że w 2015 r. skarżący utracił zatrudnienie i od tamtej pory rodzina utrzymuje się jedynie z dochodu z gospodarstwa rolnego w kwocie 474 zł miesięcznie netto. Ponadto skarżący pobierają zasiłek rodzinny w kwocie 192 zł netto miesięcznie, a córka pobiera zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł netto miesięcznie.
Jako zobowiązania i stałe wydatki skarżący wykazali: kredyt - 1.047,00 zł, kredyt – 200 zł, prąd- 276,00 zł, gaz – 50 zł, KRUS – 780,00 zł kwartalnie, telefon 200,00 zł, żywność – 500 zł.
Do wniosku skarżący dołączyli zaświadczenia: o wysokości rocznego dochodu, o wysokości zasiłku pielęgnacyjnego oraz o wysokości zasiłku rodzinnego.
Zdaniem orzekającego, wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
Analiza złożonego przez skarżących wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie.
Biorąc bowiem pod uwagę sytuację finansową skarżących i ich rodziny, a zwłaszcza wysokość oraz źródło miesięcznych dochodów, należało stwierdzić, że wykazali należycie, iż nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.