Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z [...]nr [...] uchylił i przekazał do ponownego rozpatrzenia decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K.w sprawie określenia P.P.H.U. E. POLSKA S.C. S.P.& W. W. & E. Polska Sp. z o.o. z siedzibą w O. (Spółka) przybliżonej kwoty VAT i orzeczenia o zabezpieczeniu tych należności na majątku podatnika. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi Spółki 19 sierpnia 2015 r. wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.
Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach 6 października 2015 r. (data stempla pocztowego). Do skargi załączyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 r. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 lutego 2016 r. sygn. akt. I FZ 1/16 oddalił zażalenie Spółki na postanowienie WSA w Kielcach z dnia 19 listopada 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej "ustawy p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W przedmiotowej sprawie termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego zaczął biec od 20 sierpnia 2015 r. i upływał 18 września 2015 r. Prawomocnym postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zatem skarga wniesiona 6 października 2015 r. została wniesiona po terminie.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, należało orzec jak w sentencji postanowienia.