Uzasadnienie
M. M. (dalej: spółka) złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji.
Pismem z [...] r. Sąd wezwał skarżącą reprezentowaną przez pełnomocnika do usunięcia braków złożonej skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – np. aktualnego na dzień wniesienia skargi odpisu z KRS lub innego dokumentu ujawniającego zasady reprezentacji podmiotu oraz złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi – w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone stronie [...] r. Skarżąca nie uzupełniła ww. braków formalnych skargi.
Należy wyjaśnić, że skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga spełnienia przez skarżącego warunków formalnych, które zostały dla skargi określone w przepisach prawa. Z treści art. 28 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wynika obowiązek wykazania umocowania osób działających w imieniu jednostek organizacyjnych mających zdolność sądową przy pierwszej czynności w sprawie. Ponadto, zgodnie z treścią art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
Jak wynika z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Mając na uwadze, że skarżąca spółka nie złożyła pełnomocnictwa ani dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu Sąd w punkcie 2 sentencji postanowienia orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.