Uzasadnienie
W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł od skargi na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. w przedmiocie przyznania płatności ONW w pomniejszonej wysokości I. S. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
Z oświadczenia złożonego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący pozostaje sam w gospodarstwie domowym, utrzymuje się z renty w kwocie 753,97 zł netto miesięcznie Jako posiadany majątek skarżący wykazał dom wielkości 50m² i nieruchomość rolną wielkości 3,42 ha (nieużytki).
W uzasadnieniu wniosku skarżący miesięczne koszty leczenia określił na kwotę 350 zł miesięcznie, opłaty eksploatacyjne i koszty opału określił na kwotę 400 zł. Skarżący wskazał, że nieruchomość rolna pokryta jest trawami i nie przynosi dochodu. Skarżący oświadczył również, że jest zadłużony na kwotę 13000,00 zł, ponadto nie korzysta z dopłat do gruntów.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej ustawa "p.p.s.a." przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, adwokata lub doradcy podatkowego, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika prawnego przez stronę dochodzącą swych roszczeń.
Mając na względzie okoliczności przedstawione przez skarżącego w złożonym wniosku przede wszystkim wysokość i źródło uzyskiwanych dochodów oraz posiadanie zadłużeń uznano, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym nie tylko sądowych opłat i wydatków, ale także kosztów wynagrodzenia fachowego pełnomocnika.
Końcowo wskazać należy, że skarżący wypełnił i złożył wniosek na nieaktualnym druku PPF zamiast na aktualnie obowiązującym urzędowym formularzu PPF stanowiącym załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. (Dz.U z 2015 r. poz. 1257). Jednak z uwagi na to, że złożony wniosek został wypełniony rzetelnie, a jego treść nie pozostawia wątpliwości, co do sytuacji majątkowej i rodzinnej oraz żądania strony skarżącej odstąpiono od przesłania skarżącemu aktualnego urzędowego formularza PPF i zobowiązania do jego wypełnienia i przedłożenia Sądowi.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.