Uzasadnienie
Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (Dyrektor) decyzją z [...]nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B.-Z. (Kierownik) z [...] nr [...] w sprawie przyznania G. K. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018.
Dyrektor ustalił, że 4 kwietnia 2018 r. do Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. wpłynął złożony w formie elektronicznej wniosek G. K. o przyznanie płatności na rok 2018. W przedmiotowym wniosku strona ubiegała się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie i płatności redystrybucyjnej. Do jednolitej płatności obszarowej strona zadeklarowała działki rolne o łącznej powierzchni 3,06 ha, położone na działkach ewidencyjnych w obrębie R., w gminie Nowy Korczyn.
Kontrola zasadnicza w zakresie kwalifikowalności powierzchni przeprowadzona metodą FOTO w gospodarstwie G.K. na podstawie wizytacji terenowej zrealizowanej w dniach 20-21 sierpnia 2018 r. wykazała nieprawidłowości:
- - dla działki rolnej A zadeklarowanej na działce ewidencyjnej nr 132 o powierzchni 0,34 ha stwierdzono powierzchnię 0,14 ha,
- - dla działki rolnej B zadeklarowanej na działce ewidencyjnej nr 111 o powierzchni 0.27 ha oraz dla działki rolnej C zadeklarowanej na działkach ewidencyjnych o numerach 98 i 99 o powierzchni 2,45 ha stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej na całej powierzchni (kod nieprawidłowości DR18).
Na dowód dokonanych ustaleń został sporządzony raport z czynności kontrolnych i wykonane zostały zdjęcia dokumentujące stan faktyczny działek zgłoszonych do płatności. Producent nie został powiadomiony o kontroli. Raport został przekazany stronie przesyłką poleconą w dniu 20 grudnia 2018 r. i następnie po korektach w dniu 4 marca 2019 r.
W gospodarstwie strony dwukrotnie doszło do próby przeprowadzenia kontroli w zakresie wzajemnej zgodności, jednak strona odmówiła przeprowadzenia kontroli. Sporządzono raport i zastosowano kod nieprawidłowości GR2 (rolnik uniemożliwił przeprowadzenie kontroli).
Kierownik uznał, że G.k. odmawiając złożenia podpisu nie uniemożliwiła przeprowadzenia kontroli, co skutkowałoby odrzuceniem wniosku, i ww. decyzją z 15 marca 2019 r. odmówił stronie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018, jednocześnie nakładając sankcje z tytułu: jednolitej płatności obszarowej w kwocie 1.405,12 zł oraz płatności redystrybucyjnej w kwocie 544,71 zł.
W odwołaniu od decyzji G.k. nie zgodziła się z jej treścią w części nałożenia sankcji i wniosła o odstąpienie od ich stosowania.
Utrzymując w mocy decyzję Dyrektor potwierdził prawidłowość stanowiska organu pierwszej instancji, że brak zgody strony na podpis pod oświadczeniem nie stanowi uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli ani podstaw do odrzucenia wniosku. We wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej strona deklarowała działki rolne o łącznej powierzchni 3,06 ha. Na podstawie przeprowadzonego postępowania w oparciu o dane z kontroli na miejscu oraz informacje z systemu działek rolnych organ pierwszej instancji stwierdził, że do płatności kwalifikuje się powierzchnia 0,14 h. Różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do płatności, a stwierdzoną w toku postpowania wynosi 2,92 ha, co stanowi 2085,7% powierzchni stwierdzonej. Z uwagi na zapis art. 19a rozporządzenia Nr 640/2014 kara administracyjna nie może przekroczyć 100% powierzchni wartości kwot obliczonych w oparciu o zgłoszony obszar.
Wobec powyższego kara administracyjna została naliczona do powierzchni zadeklarowanej we wniosku - 3,06 ha. Stawka jednolitej płatności obszarowej do 1 ha w 2018 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 października 2018 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2018 r. (Dz.U. poz. 1966) i wynosi 459,19 zł. Wobec tego kara administracyjna została wyliczona prawidłowo i wynosi 1.405,12 zł. Stawka płatności dodatkowej w 2018 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 października 2018 r. w sprawie stawki płatności dodatkowej za 2018 r. (Dz. U. poz. 1961) i wynosi 178,01 zł, zatem naliczona kwota kary administracyjnej wynosi 544,71 zł.
Z uwagi na fakt, że powierzchnia zatwierdzona wyniosła 0,14 ha, nie został spełniony warunek minimalnej powierzchni określony w art. 7 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1312, ze zm.), zwanej dalej: "u.p.s.w.b.", tj. 1 ha. Wobec tego należało stronie odmówić przyznania płatności za zazielenienie.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor wyjaśnił, że podstawa prawna, na mocy której zastosowano sankcję, to art. 19a ust. 1 ust. 4 Rozporządzenia (UE) Nr 640/2014, brzmiącego, iż organ administracji odmawia przyznania płatności i nakłada na stronę kwotę kary finansowej, która podlega potrąceniu z kolejnych płatności realizowanych w okresie trzech lat kalendarzowych. Oznacza on, że kara finansowa nałożona na G. K. zaskarżoną decyzją będzie podlegać potrąceniu, o ile w kolejnych latach strona będzie się ubiegać o przyznanie płatności. W przypadku, gdy strona w okresie kolejnych trzech lat kalendarzowych nie będzie wnioskować o przyznanie płatności, to po tym okresie, saldo nałożonej kary finansowej zostanie anulowane.
Dalej Dyrektor wyjaśnił, że G.k. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie i płatności redystrybucyjnej do działek rolnych o łącznej powierzchni 3,06 ha. Przeprowadzona w gospodarstwie strony kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni na podstawie wizytacji terenowej zrealizowanej w sierpniu 2018 r. bezspornie wykazała, że jedynie działka rolna A - powierzchnia 0,14 ha, położona w północnej części działki ewidencyjnej nr 132, kwalifikuje się do płatności. Natomiast powierzchnia 0,20 ha przedmiotowej działki rolnej położona w południowej części działki ewidencyjnej nr 132 stanowi wieloletnie chwasty, samosiejki drzew i krzewy, co stanowiło podstawę do zastosowania kodu nieprawidłowości DR18. Podobnie w przypadku działki rolnej B zadeklarowanej na działce ewidencyjnej nr 111 o powierzchni 0,27 ha oraz działki rolnej C zadeklarowanej na działkach ewidencyjnych o numerach 98 i 99 o powierzchni 2,45 ha, dla których również zastosowano kod nieprawidłowości DR18.
Powyższe ustalenie potwierdza dokumentacja fotograficzna oraz dane z systemu działek rolnych bazujące na zdjęciu satelitarnym z 6 czerwca 2018 r. Dowody te wyraźnie wskazują, że na powierzchni 2,92 ha strona zaniechała prowadzenia działalności rolniczej. Dokumentacja fotograficzna sporządzona dla ww. działek rolnych wyraźnie potwierdza, że obszary wykluczone z płatności bezspornie nie były użytkowane rolniczo w 2018 r. (zachwaszczenia, zakrzaczenia).
G.k. nie poinformowała organów ARiMR, że zadeklarowana do płatności powierzchnia działki rolnej nie spełnia warunków do jej przyznania. Organ wyjaśnił, że to wnioskujący rolnik dysponuje wiedzą o powierzchni gruntów użytkowanych rolniczo oraz decyduje o treści wniosku, który podpisuje i składa w ARiMR. G.k. składając wniosek oświadczyła, że zna zasady przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018, jednocześnie potwierdzając, iż została pouczona o skutkach prawnych złożenia fałszywego oświadczenia z art. 233 § 1 i § 6 Kodeksu karnego. W związku z powyższym ponosi odpowiedzialność za treść znajdującą się we wniosku. Ponadto, składając wniosek o przyznanie płatności za pomocą formularza geoprzestrzennego zobowiązała się do umożliwienia wstępu osobom uprawnionym do przeprowadzenia kontroli na teren gospodarstwa.
Organ podkreślił, że nie zakwestionował powierzchni całkowitej działek ewidencyjnych zgłoszonych do płatności. Istotą przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz weryfikacji tych danych w systemie działek rolnych jest stwierdzenie powierzchni faktycznie użytkowanej rolniczo i kwalifikującej się do płatności.
Na powyższą decyzję G.k. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji kierownika. Zarzuciła:
- 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na treść zaskarżonego decyzji, a to:
- a) art. 7 ust. 1 w zw. z art. 6 u.p.s.w.b. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżąca nie spełnia warunków niezbędnych do przyznania płatności bezpośredniej, podczas gdy wszelkie niezbędne warunki zostały spełnione, w szczególności beneficjentowi został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz łączna powierzchnia zatwierdzonych gruntów będących w posiadaniu rolnika winna wynosić 3,06 ha,
- b) art. 14 w zw. z art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 u.p.s.w.b. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżąca nie spełnia warunków niezbędnych do przyznania płatności redystrybucyjnej (dodatkowej), podczas gdy wszelkie niezbędne warunki zostały spełnione, w szczególności powierzchnia gruntu będącego w posiadaniu skarżącej winna być objęta obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej w całości tj. 3,06 ha,
- 2. naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to:
- a) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niepoinformowanie strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia gwarancji procesowej strony skarżącej,
- b) art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ administracji publicznej odniesienia się do okoliczności istotnych dla sprawy oraz należytego wyjaśnienia stronie przesłanek wydania decyzji odmownej w zakresie płatności na zazielenienie na rok 2018, podczas gdy motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, w szczególności uzasadnienie decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstaw prawnych decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, czego w zaskarżonej decyzji zabrakło,
- c) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez organ II instancji dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego i nieuprawnionego przyjęcia, iż skarżąca nie spełnia wymagań do dopłaty bezpośredniej, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż grunt stanowiący własność skarżącej wynosi 3,06 ha.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.– Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną, jest natomiast związany granicami sprawy - art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "P.p.s.a.".
Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Spór w sprawie dotyczy zasadności odmowy skarżącej przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018 - JPO, płatności na zazielenienie, płatności redystrybucyjnej i nałożenia sankcji z tytułu jednolitej płatności obszarowej w kwocie 1.405,12 zł oraz płatności redystrybucyjnej w kwocie 544,71 zł.
Zdaniem Dyrektora, z uwagi na fakt, że powierzchnia zatwierdzona wyniosła 0,14 ha, nie został spełniony warunek minimalnej powierzchni do płatności za zazielenienie jak również do płatności redystrybucyjnej (dodatkowej).
W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania, należy podnieść, co następuje. Z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 u.p.s.w.b., do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy K.p.a., chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 3 ust. 1 ustawy).
którym toczy się postępowanie:
- 1) stoi na straży praworządności;
- 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 3 ust. 3 ustawy).
Powyższe przepisy statuują odstępstwa w zakresie prowadzenia postępowania w stosunku do przepisów K.p.a. Nie przewidziano obowiązywania zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) ustalając, że organy zobowiązane są jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Nie nałożono na organy obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Jednocześnie przyjęto zasadę, że ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne. Konsekwencją tego jest przeniesienie na wnioskodawcę inicjatywy dowodowej w zakresie wykazania spełnienia warunków przyznania płatności i brak po stronie organu obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na tę okoliczność, a także działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Stosownie do zasady praworządności (art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy), którą należy rozumieć jako działanie organów na podstawie przepisów prawa, organ powinien wprawdzie podejmować działania zmierzające do załatwienia sprawy zgodnie ze stanem faktycznym, niemniej jednak - zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy - ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zgodnie zatem z powyższą zasadą obowiązek udowodnienia spełniania warunków do przyznania płatności spoczywa na wnioskodawcy.
W ocenie Sądu organ przeprowadził postępowanie zgodnie z powyższymi przepisami, nie naruszając także art. 7 i art. 8 K.p.a.
Kluczowe dla rozstrzygnięcia jest, czy skarżąca użytkowała w 2018 r. zadeklarowane we wniosku działki, co do których domaga się przyznania płatności bezpośrednich.
Skarżąca kwestionując stanowisko organów podniosła zarzuty naruszenia prawa materialnego tj. art. 7 ust. 1 w zw. z art. 6 oraz art. 14 w zw. z art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 u.p.s.w.b. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że nie spełnia warunków niezbędnych do przyznania płatności bezpośredniej i płatności redystrybucyjnej (dodatkowej), w sytuacji gdy wszelkie niezbędne warunki zostały spełnione, w szczególności beneficjentowi został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz łączna powierzchnia zatwierdzonych gruntów będących w posiadaniu rolnika winna wynosić 3,06 ha.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia organów był przepis art. 24 i art. 5-6 u.p.s.w.b. Zgodnie z art. 5 tej ustawy: Kierownik biura powiatowego Agencji jest właściwy w sprawach dotyczących płatności bezpośrednich oraz płatności niezwiązanej do tytoniu, chyba że ustawa stanowi inaczej. Właściwość miejscową kierownika biura powiatowego Agencji ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby rolnika. Z kolei art. 6 określający warunki przyznania płatności stwierdza, że płatności bezpośrednie oraz płatność niezwiązana do tytoniu są przyznawane rolnikowi, jeżeli są spełnione warunki przyznania tych płatności określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na jej podstawie.
I tak płatność za zazielenienie, zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 u.p.s.w.b.: przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania do otrzymania płatności bezpośrednich, w szczególności gdy łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będącym w posiadaniu tego rolnika nie jest mniejsza niż 1 ha. Zgodnie z art. 43 Rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 płatność za zazielenienie jest przyznawana, jeżeli rolnik przestrzega praktyk korzystnych dla klimatu i środowiska, polegających na dywersyfikacji upraw, utrzymywaniu trwałych użytków zielonych oraz utrzymywaniu obszarów proekologicznych lub praktyk równoważnych.
Z kolei według art. 8 ust. 1 u.p.s.w.b.: jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność redystrybucyjna przyznawane do powierzchni działki rolnej położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 Rozporządzenia nr 1307/2013, będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności, o powierzchni nie mniejszej niż 0,10 ha, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a Rozporządzenia Nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o których mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.
Z kolei stosownie do art. 14 ust. 1 ww ustawy: Płatność dodatkowa jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym dla tego rolnika do jednolitej płatności obszarowej jest większa niż 3 ha.
Poza sporem jest prawidłowość zastosowanych przepisów prawa materialnego w odniesieniu do poszczególnych rodzajów wnioskowanych przez skarżącą płatności, jednakże dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, niezbędna jest ocena prawidłowości ustaleń faktycznych w zakresie spełnienia przesłanek przyznania płatności bezpośrednich.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie i płatności redystrybucyjnej do działek rolnych o łącznej powierzchni 3,06 ha. Zatem istota sporu wymaga oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego, pod kątem kwalifikowalności powierzchni do przyznania płatności bezpośrednich. Według ustaleń organów, w dniu kontroli przeprowadzonej w sierpniu 2018 r. w postaci wizytacji terenowej jedynie działka rolna A - powierzchnia 0,14 ha, położona w północnej części działki ewidencyjnej nr 132, kwalifikowała się do płatności.
Natomiast na pozostałych powierzchniach działki ewidencyjnej nr 132, działki rolnej B zadeklarowanej na działce ewidencyjnej nr 111, działki rolnej C zadeklarowanej na działkach ewidencyjnych o numerach 98 i 99, stwierdzono zachwaszczenia i zakrzaczenia. Oznacza to, że powierzchnia 2,92 ha nie była użytkowana rolniczo w 2018 r., dlatego zastosowano kod nieprawidłowości DR18. Powyższe ustalenie potwierdza dokumentacja fotograficzna oraz dane z systemu działek rolnych bazujące na zdjęciu satelitarnym z 6 czerwca 2018 r. Stan faktyczny zastany przez kontrolujących na przedmiotowych działkach, następnie utrwalony w protokole z inspekcji terenowej oraz w dokumentacji fotograficznej, dał Sądowi podstawy do oceny o zaniechaniu prowadzenia działalności rolniczej w 2018 r., a tym samym w dniu 31 maja właśnie tego roku. Płatności przyznawane są w relacji do danego roku kalendarzowego i należy przyjąć, że stan posiadania połączonego z utrzymywaniem gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej powinien trwać przez cały rok objęty wnioskiem o przyznanie płatności (wyrok NSA z 7 marca 2018 r., I GSK 1150/18; CBOSA).
Wolą prawodawcy jest finansowe wspieranie rolników faktycznie uprawiających grunty rolne. Dla uzyskania płatności nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu przepisów K.c., ale ponadto należy je rolniczo użytkować. Pojęcie posiadanie należy zatem odczytywać w drodze wykładni celowościowej, uwzględniającej krajowe i unijne przepisy dotyczące płatności do gruntów rolnych i należy przez nie rozumieć faktyczne użytkowanie gruntów rolnych.
Skarżąca jednakże nie wykazała, że na całej zadeklarowanej powierzchni w 2018 r. była przez nią prowadzona działalność rolnicza, która to okoliczność zdeterminowała sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Strona wykazała się natomiast biernością w prowadzonym postępowaniu, nie wyrażając zgody na przeprowadzenie kontroli. Skoro organ prawidłowo ustalił, że powierzchnia zatwierdzona do płatności bezpośrednich wynosi 0,14 ha, czyli mniej niż 1 ha, to skarżąca nie spełnia minimalnych wymagań dla przyznania płatności na zazielenienie, o których mowa w art. 7 ust. 1 u.p.s.w.b. Powyższy stan faktyczny jest również podstawą do odmowy przyznania skarżącej płatności redystrybucyjnej wobec nie spełnienia przesłanek z art. 14 ust. 1 ww ustawy.
W ocenie Sądu nie budzą zastrzeżeń wyjaśnienia Dyrektora dotyczące nałożenia na stronę kwotę kary finansowej, która podlega potrąceniu z kolejnych płatności realizowanych w okresie trzech lat, w oparciu o prawidłowo wskazaną podstawę prawną, to jest art. 19a ust. 1 ust. 4 Rozporządzenia (UE) Nr 640/2014 oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 października 2018 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2018 r. i rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 października 2018 r. w sprawie stawki płatności dodatkowej za 2018 r.
W ocenie Sądu prawidłowe są działania organów w zakresie ustalenia powierzchni działek rolnych uprawnionych do płatności bezpośrednich, ponieważ były oparte o System Identyfikacji Działek Rolnych, na podstawie wyznaczonej powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru. W oparciu o zdjęcia wykonane 6 czerwca 2018 r. została sporządzona aktualna ortofotomapa, która jest jedynym prawnie dostępnym instrumentem weryfikacji powierzchni działek rolnych deklarowanych do płatności. Taki sposób ustalania kwalifikującej się powierzchni odpowiada treści art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt I GSK 799/18) państwa członkowskie Unii Europejskiej, w tym Polska zobowiązane są (art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 65/2011) do ustanowienia zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK), w tym do prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych LPIS ustanowionego na podstawie map lub dokumentów, przy wykorzystaniu skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (GIS), tj. obrazów lotniczych lub satelitarnych.
System informacji geograficznych (GIS) pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności. Wobec powyższego prawidłowo organ przy weryfikacji deklarowanych przez skarżącą powierzchni kwalifikującej się do płatności stosował system identyfikacji wykorzystujący system informacji geograficznej (GIS) w tym ortofotomapę.
Sąd zaakceptował ustalenia i ocenę organów co do prawidłowości wykluczenia z płatności działek rolnych o powierzchni 2,92 ha przy jednoczesnym uznaniu za wystarczające dowody, na których organ oparł swoje rozstrzygniecie.
Mając na uwadze powyższe, Sąd nie stwierdził zarzucanego w skardze naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na rozstrzygnięcie, jak również prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.