Uzasadnienie
A. M.w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] znak: [..] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu PPF. Skarżący nie dopełnił tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 17 grudnia 2014 r. Sąd przesłał urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
A. M.w zakreślonym w wezwaniu terminie złożył wniosek sporządzony na urzędowym formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W złożonym wniosku skarżący oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i bezrobotną córką – w wieku 25 lat. Według oświadczenia w skład majątku skarżącego i jego rodziny wchodzi mieszkanie spółdzielcze wielkości 48,25m² oraz nieruchomość rolna o pow. 6,6100ha. Rodzina skarżącego utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego przez żonę skarżącego z tytułu emerytury w wysokości 830,73zł oraz przez skarżącego z tytułu wynagrodzenia za pracę w kwocie 210,00 zł miesięcznie. Córka nie posiada prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący jako ponoszone koszty wskazał czynsz mieszkaniowy w kwocie 500 zł, energię elektryczną w kwocie 178,98 zł, żywność w kwocie 300,00zł. Do wniosku skarżący dołączył: kserokopię zaświadczenia o zarobkach, kserokopię przekazu pocztowego emerytury żony, kserokopię ostatecznego przesądowego wezwania do zapłaty czynszu z dnia 1 grudnia 2014 r. w kwocie 13.210,27 zł, kserokopię zawiadomienia o wszczęciu postępowania egzekucyjnego z dnia 1 grudnia 2014 r., kserokopię potwierdzenia zapłaty za energię elektryczną z dnia 6 grudnia 2014 r. oraz z dnia 4 listopada 2014 r.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy "p.p.s.a." przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika prawnego przez stronę dochodzącą swych roszczeń.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację materialną wnioskodawcy, przede wszystkim wysokość miesięcznego dochodu przypadającego na trzy dorosłe osoby w rodzinie oraz zadłużenie skarżącego uznano że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy "p.p.s.a." orzeczono jak w sentencji postanowienia.