Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r. oddalił skargę D. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K.z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. Ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącego, doradca podatkowy A. B. sporządził oraz wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjnej od ww. wyroku. Sąd drugiej instancji wyrokiem z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt I GSK 1461/13 oddalił skargę kasacyjną. W rozprawie brał udział pełnomocnik skarżącego.
W dniu 8 stycznia 2015 r. doradca podatkowy złożył do Sądu wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, tj. wynagrodzenia w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji, należnego z tytułu wniesienia skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed NSA w dniu 6 listopada 2014 r., a także niezbędnych wydatków, wyszczególnionych w załączniku do wniosku. Zawarte w załączniku wydatki obejmują koszty dojazdu z K. do S.-K. oraz ze S.-K. do K. samochodem osobowym obliczone jako iloczyn przejechanych kilometrów oraz stawki za 1 km przebiegu pojazdu, a także koszty dojazdu koleją ze S.-K. do W. i z Warszawy.do S.-K., wynikające z przedłożonych biletów.
We wniosku pełnomocnik zawarł ponadto oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej zwana "ustawa p.p.s.a." - doradca podatkowy, wyznaczony do udzielenia pomocy prawnej w ramach prawa pomocy otrzymuje, wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153) dalej zwane "rozporządzenie", koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1. opłatę wysokości nie wyższej niż 150 % kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3, oraz 2. niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. Zgodnie zaś z § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy - 100% tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W świetle § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł do 50.000 zł wynosi 2400 zł.
W niniejszej sprawie pełnomocnik D. S. sporządził i wniósł skargę kasacyjną oraz brał udział w rozprawie przed NSA. Istotne ponadto jest, że w pierwszej instancji nie prowadził tej sprawy oraz że zgodnie z wymogiem z § 4 ust. 2 rozporządzenia, we wniosku o przyznanie wynagrodzenia zawarł oświadczeniem, że wynagrodzenie nie zostało uiszczone w żadnej części.
W związku z tym, mając na uwadze, że wartość przedmiotu sprawy wynosi 11.903 zł, Sąd przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 2400 zł, a jego podwyższenie o kwotę podatku od towarów i usług (552 zł) uzasadnia § 2 ust. 3 rozporządzenia. Jednocześnie Sąd stwierdził, że wykazane przez pełnomocnika wydatki w kwocie 140,66 zł były niezbędne i zostały udokumentowane. Stąd Sąd orzekł o ich zwrocie.
Wobec powyższego, na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w związku z § 3 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia, Sąd przyznał wynagrodzenie orzekając, jak w sentencji postanowienia.