Uzasadnienie
E. S. i S. S. wnieśli skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K.z dnia [...] r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. nr [...] z [...] r. wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zeznania podatkowego.
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "ustawa p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Treść powyższego przepisu wskazuje, że w przypadku podmiotów niebędących prokuratorem, Rzecznikiem Praw Obywatelskich, Rzecznikiem Praw Dziecka lub organizacją społeczną o określonych wyżej cechach o uprawnieniu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego decyduje posiadanie interesu prawnego rozumianego jako istnienie związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem.
W takim wypadku skarga może więc dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej danego podmiotu, a zatem przewidzianej w przepisach prawa administracyjnego możliwości konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot.
Mając na uwadze powyższe zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie zaskarżone przez E. S. i S. S. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K.zostało skierowane wyłącznie do S. S.. Także postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. nr [...] z dnia [...] r., utrzymane w mocy przez organ
II instancji, zostało wydane jedynie wobec S. S.. W tych okolicznościach Sąd uznał, że uprawnieniem do wniesienia skargi dysponuje jedynie S. S., gdyż wyłącznie jego dotyczy zaskarżone postanowienie. E. S. nie była natomiast stroną postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem tego aktu. Nie dysponuje ona zatem interesem prawnym w złożeniu skargi od rozstrzygnięcia, które dotyczy innej osoby, tj. S. S.. Ewentualny interes faktyczny po stronie E. S. nie może jej legitymować procesowo. Sam też fakt podpisania zażalenia na postanowienie organu I instancji nie ma w tym przypadku znaczenia prawnego. Brak jest więc podstaw do przyjęcia w oparciu o akta sprawy i powołany przepis art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a., by uprawnienie do wniesienia skargi służyło E. S..
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., odrzucił skargę E. S. jako niedopuszczalną.