Uzasadnienie
T. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Ś.Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] r. nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich i uzupełniających.
Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: ustawy p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotne jest, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają.
Nie można natomiast mówić o wykonaniu decyzji, jeżeli nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). Instytucja unormowana w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2008 r., II OZ 714/08, LEX nr 493646). Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki.
W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego dotyczył wstrzymania wykonania decyzji organu odmawiającej przyznania płatności bezpośrednich i uzupełniających. Jest to rodzaj aktu prawnego nie noszącego znamion wykonalności. Innymi słowy, decyzja odmawiająca przyznania płatności nie nadaje się i nie wymaga wykonania w postępowaniu egzekucyjnym, a zatem brak jest podstaw do wstrzymania jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.