Uzasadnienie
Decyzją z [...] nr[...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy P. z [...] nr [...] orzekającą o odpowiedzialności za zaległości w podatku od nieruchomości K K jako nabywcy zabudowanej nieruchomości. Organ oprócz uchylenia w/w decyzji umorzył postępowanie w sprawie.
Skargą z 5 stycznia 2012r. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została zaskarżona przez Wójta Gminy P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wnosząc o jej uchylenie w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.
W świetle regulacji art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153 poz.1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zasadniczą przesłanką konstytuującą pojęcie "strony postępowania podatkowego" jest zatem interes prawny. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, która można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku.
Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialno - prawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji.
W przedmiotowej sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył Wójt Gminy P., który jako organ pierwszej instancji rozstrzygał sprawę objętą zaskarżoną skargą w oparciu o art. 207 w zw. z art. 21 § 1, art. 107 § 1 i 2, art. 108, art. 112 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r., nr 8 poz. 60, z późn. zmianami) wydając decyzję orzekającą o odpowiedzialności K K jako nabywcy zabudowanej nieruchomości za zaległości w podatku od nieruchomości. Tym samym Wójt Gminy P. nie występował w charakterze strony, ale organu wyposażonego w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej. Działając zatem jako organ pierwszej instancji nie był uprawniony do złożenia skargi na decyzję organu odwoławczego. Nie ma on bowiem własnego interesu prawnego we wniesieniu skargi na tą decyzję. Organ podatkowy I instancji działa jedynie w granicach i na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, nie zaś jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy postępowanie.
Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2008r. sygn. akt II OSK 813/08 (LEX nr 505430), dopuszczenie do złożenia skargi przez organ pierwszej instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie, a mianowicie: skarżący (organ pierwszej instancji) i autor decyzji odwoławczej (organ drugiej instancji), a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych decyzji. Postępowanie sądowoadministracyjne może być natomiast uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny (por. także postanowienie NSA z 14 grudnia 2011r., sygn. akt: II GSK 2293/11, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z powyższych przyczyn brak jest podstaw do przyjęcia, że Wójt Gminy P. jest stroną niniejszego postępowania sądowego. Nie ma on bowiem interesu prawnego do złożenia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Oznacza to, że skarga ta jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na względzie, na podstawie powołanych przepisów prawa, postanowiono jak w sentencji postanowienia.