Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z...nr... utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z... nr... orzekającą o skierowaniu J. Ś. na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień kat. B, z części teoretycznej i praktycznej oraz zatrzymującej J.Ś. prawo jazdy kat. B, nr..., nr druku... wydane przez Prezydenta Miasta K...., do czasu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje kierowcy, z rygorem natychmiastowej wykonalności.
Organ ustalił, że Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. zwrócił się do Prezydenta Miasta K.o sprawdzenie kwalifikacji J. Ś., w związku z przekroczeniem przez kierującego 24 punktów karnych. W uzasadnieniu tego wniosku wskazał pięć przypadków naruszenia przepisów ruchu drogowego, jakie miały miejsce w okresie od 12 sierpnia 2016 r. do 14 lipca 2017r. za co odwołujący uzyskał łącznie 30 punktów. Tym samym przekroczył dozwolony przepisami limit punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ponadto treść uzasadnienia przedmiotowego wniosku zawierała informacje kiedy, gdzie i za jakie naruszenie przepisów ruchu drogowego przyznana została stronie określona liczba punktów. Prezydent Miasta K. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje. Wojewódzki Komendant Policji w K. poinformował organ pierwszej instancji, że w pkt 2 wniosku o sprawdzenie kwalifikacji oraz skierowania na badanie psychologiczne prawidłowo powinno zostać wskazane naruszenie określone kodem E-02 "Przekroczenie prędkości od 41 do 50 km/h" skutkujące przypisaniem 8 punktów, a nie jak pierwotnie wskazano 10.
Kolegium wskazało na podstawę prawną rozstrzygnięcia, tj. art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b) ustawy z 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U.2018.957) w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z 9 maja 2018r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2018.957) oraz art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (t.j.Dz.U.2019.341). Przekroczenie liczby 24 pkt karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w ciągu roku kalendarzowego, niewątpliwie powoduje powstanie uzasadnionych zastrzeżeń co do kwalifikacji kierowcy. Wśród naruszeń znajdują się dwa dotyczące spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego - kolizja drogowa.
W sprawie okres jednego roku obejmuje termin od dnia popełnienia pierwszego naruszenia, tj. 12 sierpnia 2016 r. do 12 sierpnia 2017 r. Ustalono, że J. Ś. dopuścił się w tym okresie pięciu naruszeń prawa, tj.:
- 1. 12 sierpnia 2016 r. – T., obszar wiejski, T. - punkty 6;
- 2. 22 sierpnia 2016 r. – S., obszar wiejski, M. punkty 8;
- 3. 29 października 2016 r. – K. - punkty 4;
- 4. 23 luty 2017 r. – K. - punkty 4;
- 5. 14 lipiec 2017 r. S., T. punkty 6.
Łączna suma punktów za powyższe naruszenia przepisów ruchu drogowego wyniosła 28, zatem przed upływem roku liczonego od 12 sierpnia 2016 r. kierowca uzyskał łącznie w tym czasie 28 punktów karnych.
Zgodnie z wymienionymi wyżej przepisami ustawy prawo o ruchu drogowym, naruszenie przepisów ruchu drogowego, za które kierowca uzyskał więcej niż 24 punkty karne, jest równoznaczne z uznaniem, że nie posiada on odpowiednich kwalifikacji do prowadzenia pojazdów mechanicznych, a tym samym, że stwarza zagrożenie dla innych użytkowników dróg. W związku z powyższym, ustawodawca nałożył na organ wydający uprawnienia do kierowania pojazdami, obowiązek skierowania kierowcy na egzamin sprawdzający kwalifikacje.
Decyzja wydawana w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b) ustawy jest bezpośrednią i automatyczną konsekwencją naruszeń przepisów ruchu drogowego, które zostały stwierdzone przez organy kontroli. Starosta orzekając w tym trybie zwolniony jest od ustalania stanu faktycznego w sprawie oraz oceny dowodów, gdyż te czynności wykonała Policja. Starosta nie tylko więc nie bada zasadności przypisania kierowcy określonych punktów karnych, ale tym bardziej nie rozstrzyga w kwestii winy lub jej braku. Przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw jednoznacznie wskazuje, że starosta ma obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 pkt karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzja wydawana w tym trybie ma charakter związany i następuje po uzyskaniu przez starostę stosownego wniosku z Policji.
Odnosząc się do zarzutu, że decyzja Prezydenta Miasta K. jest przedwczesna, wobec toczącego się postępowania przed sądem Kolegium wyjaśniło, że skierowanie na egzamin kontrolny dokonane zostało w oparciu o wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych. Brak jest więc podstaw do kwestionowania rozstrzygnięcia Prezydenta tym bardziej, że kierowca nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, że w sądzie toczy się sprawa z jego powództwa, w zakresie uchylenia mandatu karnego.
W nawiązaniu do zarzutu przedawnienia Kolegium wskazało, że otrzymane punkty karne zostają wymazane z ewidencji kierowców po roku, jeżeli w tym okresie ich liczba nie przekroczyła 24. Przekroczenie liczby 24 pkt karnych w ciągu roku powoduje zaś konieczność poddania się egzaminowi kontrolnemu, tak jak w rozpatrywanej sprawie. Bezzasadny jest także zarzut odwołania w zakresie naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 10 kpa. Prezydent zawiadamiając kierowcę o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji 21 stycznia 2019 r. pouczył go o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Zaskarżoną decyzję organ wydał 23 kwietnia 2019 r. i z akt sprawy nie wynika, by kierowca zapoznawał się z tymi aktami.
Na powyższą decyzję J. Ś. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności. Zarzucił naruszenie:
- 1. art. 75 i art. 77 k.p.a. poprzez niedopuszczenie i nieuwzględnienie dowodów zgłaszanych przez skarżącego z akt postępowania toczącego się przez Sądem Rejonowym w Szydłowcu (sygn. akt II W 152/17), którego wynik miałby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia postępowania bowiem dotyczyło ono sumy/ilości punktów, których przekroczenie mogłoby ewentualnie skutkować wydaniem zaskarżonych decyzji;
- 2. art. 81 k.p.a., tj. "rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na korzyść strony" z uwagi na fakt, że przedmiotem postępowania administracyjnego było nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub zabranie stronie uprawnienia;
- 3. art. 108 k.p.a. poprzez nieuzasadnione i nieuprawnione przyjęcie przez organy, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności było niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. Organ nawet nie wskazał ww. podstawy prawnej.
W ocenie skarżącego zaskarżone decyzje nawet jeżeli wskazują podstawę prawną rozstrzygnięcia, to winny zawierać, w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości strony, uzasadnienia faktyczne. Jest to bowiem nieodzownym elementem każdej decyzji administracyjnej. W przeciwnym wypadku każda taka decyzja dotknięta jest wadą eliminującą ją z obrotu prawnego. Takie działanie organów narusza ogólne zasady postępowania, a w szczególności zasadę zaufania do organu, zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, jak również rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony. Strona podtrzymała także zarzuty odwołania oraz na poparcie swoich twierdzeń przywołała wyrok WSA w Kielcach wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 835/16.
W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
W piśmie procesowym z 1 marca 2021 r. skarżący podniósł m.in., że sama częstotliwość zdarzeń drogowych nie świadczy o wystąpieniu "uzasadnionych zastrzeżeń" co do kwalifikacji do kierowania pojazdami. Wręcz przeciwnie każdy przypadek powinien więc być dokładnie zbadany przez organ, a motywy rozstrzygnięcia dokładnie wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. W ocenie skarżącego winno zostać ustalone, czy faktycznie naruszenia jakich się dopuścił, ich ilość oraz waga uzasadniają zastosowanie wobec niego art. 99 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U.2021.137) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2019.2325 ze zm.), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.
Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, z 12 lutego 2021 r., wydanym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm.), zmienionej ustawą z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U.2020.875). Zgodnie ze wskazanym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Kolegium dotycząca skierowania kierowcy (skarżącego) na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień kat. B, z części teoretycznej i praktycznej oraz zatrzymującej skarżącemu prawo jazdy do czasu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje kierowcy.
Organ prawidłowo wskazał na podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, tj. art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z treścią powołanej regulacji kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust.
1. W myśl art. 130 ust. 1 p.r.d. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.
Wprawdzie przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym został uchylony z dniem 4 czerwca 2018 r. (na podstawie art. 125 pkt 10 lit g ustawy o kierujących pojazdami), jednak z dniem 4 czerwca 2018 r. wszedł w życie art. 14 ust. 1 ustawy z 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq p.r.d., w brzmieniu nadanym ustawą z 9 maja 2018r. przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3, art. 102 ust. 1b, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy z 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami nie stosuje się.
Z uwagi na fakt, że wskazane wdrożenia w dacie wydania decyzji nie zostały wprowadzone, art. 114 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo o ruchu drogowym był przepisem obowiązującym, podobnie jak i art. 130 ust. 1 tej ustawy.
Z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że organ orzekający o skierowaniu na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy nie ma kompetencji do badania, czy organy kontroli ruchu drogowego dokonały właściwej kwalifikacji zachowań kierowcy (w tym zakresie właściwy jest sąd powszechny), ani też, czy stwierdzonym naruszeniom przepisów ruchu drogowego przypisano właściwą liczbę punktów. To ostatnie uprawnienie przysługuje bowiem komendantowi wojewódzkiemu Policji, którego działanie może być poddane jedynie kontroli sądu administracyjnego w drodze wniesienia skargi na czynności tego organu (por. wyrok NSA z 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 855/12 i z 20 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3495/18; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Organy administracji działają na wniosek Policji i są związane wpisem w ewidencji kierowców, zatem liczbą punktów podanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, który z wnioskiem występuje.
Sąd przychyla się do orzecznictwa sądów administracyjnych, w których wielokrotnie wskazywano, że wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji o skierowanie danego kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych wiąże organy właściwe do orzekania w tych sprawach (por. wyroki NSA: z 9 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 288/17; z 9 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2325/18; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy stanowi zatem obligatoryjną, administracyjnoprawną konsekwencję przekroczenia w określonym czasie ustalonej przez ustawodawcę liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie jakichkolwiek wyjątków ani nie wprowadził żadnych ograniczeń czasowych co do daty wydania decyzji (zob. wyrok NSA z 30 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 2911/17).
Podsumowując ani Prezydent, ani też Kolegium, prowadząc postępowanie w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Wiążący jest w tym zakresie wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji wskazujący liczbę przypisanych punktów przekraczającą limit 24 punktów, co w myśl art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym uzasadnia wydanie decyzji o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.
Sąd administracyjny również nie może dokonywać oceny zasadności uznania, że ktoś przekroczył przepisy ruchu drogowego czy też "prawidłowości zakwalifikowania" przekroczenia przepisów ruchu drogowego przez osobę, wobec której Komendant Wojewódzki Policji wystąpił z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji.
Kompetencja organu sprowadzała się zatem do sprawdzenia, w oparciu o wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, czy wpisy wskazane we wniosku są wpisami ostatecznymi i czy liczba punktów przekracza 24.
W niniejszej sprawie organy takich ustaleń dokonały. W ich wyniku stwierdzono, że w okresie od 12 sierpnia 2016 r. do 12 sierpnia 2017 r. skarżący dopuścił się pięciu naruszeń prawa, tj.: 12 sierpnia 2016 r. – T., obszar wiejski, T. - punkty 6; 22 sierpnia 2016 r. – S., obszar wiejski, M. punkty 8; 29 października 2016 r. – K. - punkty 4; 23 luty 2017 r. – K. - punkty 4; 14 lipiec 2017 r. S., T. - punkty 6. Łączna suma punktów za powyższe naruszenia przepisów ruchu drogowego wyniosła 28, zatem przed upływem roku liczonego od 12 sierpnia 2016 r. kierowca uzyskał łącznie w tym czasie 28 punktów karnych.
Tak ustalony stan faktyczny wypełnia dyspozycję przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, co zobowiązywało Komendanta Wojewódzkiego Policji do wystąpienia do Prezydenta z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego, a organ do wydania decyzji.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego nieprzeanalizowania przez organ, czy wymienione wyżej naruszenia powodują uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji skarżącego, o czym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, należy wskazać, że art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi samodzielną podstawę do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i ma charakter związany, nie pozostawiając organom orzekającym wyboru kierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, jeżeli wnioskuje o to komendant wojewódzki Policji w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych. Wydanie decyzji jest obligatoryjne w każdym wypadku, kiedy tylko kierowca przekroczy określoną wyżej liczbę punktów w ewidencji.
Ubocznie zauważenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji. W treści uzasadnienia decyzji Kolegium podniesiono natomiast, że przekroczenie liczby 24 pkt karnych za naruszenie przepisów ruchy drogowego w ciągu roku kalendarzowego, niewątpliwie powoduje powstanie uzasadnionych zastrzeżeń co do kwalifikacji kierowcy. Odnotowano nadto że wśród naruszeń znajdują się dwa dotyczące spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego - kolizja drogowa.
Zdaniem Sądu kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma jednak wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia również na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, o czym była mowa powyżej.
W konsekwencji uzasadnionym jest także orzeczenie organu o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącemu do czasu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje kierowcy. Stosownie bowiem do art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 541) starosta ma obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzja wydawana w tym trybie ma charakter związany i następuje po uzyskaniu przez starostę stosownego wniosku z Policji.
Sąd podziela także stanowisko organu w zakresie niezasadności argumentów skarżącego o przedwczesności decyzji Prezydenta, wobec toczącego się postępowania przez sądem. Co istotne, wbrew zarzutom skargi, kierowca nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających, że w sądzie toczy się sprawa w zakresie uchylenia mandatu karnego.
Z uwagi na przedmiot rozstrzygnięcia wątpliwości Sądu nie budzi również zastosowanie art. 108 k.p.a., zgodnie z którym decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Skoro stwierdzono wielokrotne naruszenie przez kierującego przepisów ruchu drogowego, w tym dotyczące zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, potwierdzone przypisaniem ponad 24 punktów w ciągu roku, to niewątpliwie zaistniał ważny interes społeczny, aby taki rygor decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy nadać.
Podsumowując, wbrew wywodom skargi zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia merytorycznej decyzji i został prawidłowo przez organy obu instancji oceniony, co prowadzi do wniosku, że organy nie naruszyły art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a.
Odnosząc się natomiast do argumentów odwołania, podtrzymanych w treści skargi należy wskazać, że zgodnie z art. 92 ust 1 pkt 2 i ust 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. 2019r., poz. 511) funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje prezydent miasta. Miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie. Ponieważ Kielce, to miasto na prawach powiatu, nie jest zasadne kwestionowanie przez stronę prawidłowości wydania w sprawie decyzji przez Prezydenta Miasta Kielce, jako organu I instancji, zamiast starosty.
Nadto należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 130 ust 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty.
Ponieważ w kontrolowanej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że w okresie jednego roku od dnia popełnienia pierwszego naruszenia, tj. 12 sierpnia 2016 r. do 12 sierpnia 2017 r. skarżący dopuścił się pięciu naruszeń, za które łączna suma punktów wyniosła 28, to nie mógł on – mając na względzie cytowany wyżej przepis – oczekiwać, że wpisane do ewidencji punkty zostaną usunięte po upływie roku.
Końcowo zauważenia wymaga, że powołanie w skardze wyroku tut. Sądu z 17 listopada 2016r., sygn. akt II SA/Ke 835/16 należy uznać za nieadekwatne do realiów niniejszej sprawy. W przywołanej sprawie Sąd kontrolował bowiem decyzję wydaną na podstawie art. 99 ust 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, nie zaś jak w przedmiotowym przypadku – również na podstawie art. 114 ust 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Podstawą uchylenia decyzji przez Sąd były natomiast stwierdzone naruszenia przepisów postępowania, skutkujące brakiem dokonania koniecznych dla rozstrzygnięcia ustaleń.
Dokonując natomiast oceny prawidłowości zaskarżonej przez J. Ś. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 8 lipca 2019 r., Sąd nie stwierdził uchybień przepisom kodeksu postępowania administracyjnego, ani innym przepisom prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. oraz na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j. Dz.U.2019.68).