Uzasadnienie
A. W. w sprawie ze skargi na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 29 stycznia 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
W złożonym wniosku skarżąca oświadczyła, że jest matką samotnie wychowująca małoletniego syna, z którym pozostaje w gospodarstwie domowym. Wskazała, że obecnie jest osoba bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Utrzymuje się z alimentów na rzecz syna w kwocie 500 zł miesięcznie. Korzysta z pomocy społecznej. Jako zobowiązania i stałe miesięczne wydatki wskazała opłaty za media – 400 zł oraz kredyt w wysokości 14500 zł – obecnie nie spłacany.
Do wniosku skarżący dołączył kopie orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, zaświadczenia o wysokości emerytury, skierowań do szpitala oraz kart leczenia szpitalnego.
Zdaniem orzekającego, wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - zwanej dalej ustawą p.p.s.a. następuje w określonych przypadkach. W zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W zakresie częściowym natomiast, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Intencją wnioskodawczyni w niniejszej sprawie było uzyskanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Rozstrzygnięcie wniosku sprowadzało się więc do zbadania, czy strona wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację materialną skarżącej, przede wszystkim źródło i wysokość miesięcznego dochodu jak również brak majątku i oszczędności uznano, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1, § 3 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.