Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona. W myśl art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm., w tym Dz.U. 1994 nr 132 poz. 670/ zobowiązanie podatkowe lub kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że Urząd Skarbowy określi je w innej wysokości. Przepis ten jest samoistną podstawą do wydania decyzji deklaratoryjnej przez Urząd Skarbowy, korygującej wysokość zobowiązania podatkowego lub kwoty różnicy podatku od towarów i usług.
Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku SA/Kr 2316/93 z dnia 13 stycznia 1994 r. /nie publ./, co do art. 45 ust. 6 zd. pierwsze ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416/.
Stanowisko to jest aktualne i co do art. 10 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Oba przepisy wprowadzają bowiem domniemanie prawidłowości deklaracji lub zeznania podatkowego. Są to przy tym domniemania obalane przez wydanie decyzji, w której organ podatkowy określi podatek /kwotę zwrotu różnicy podatku/ w innej wysokości.
Z kolei w wyroku SA/Gd 1830/95 z dnia 7 czerwca 1996 r. /ONSA 1997 Nr 2 poz. 92/ Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w przypadku gdy postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony, a brak jest podstaw do korekty wysokości podatku, to Urząd Skarbowy powinien wydać decyzję umowną. Powyższe prowadzi do wniosku, że jeżeli organy podatkowe uważały, że w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do korekty wysokości zobowiązań podatkowych wynikających z deklaracji VAT-7 za miesiące od sierpnia do grudnia 1996 r., to powinny również wydać decyzje odmowne.
W tym stanie rzeczy skarga na bezczynność jest uzasadniona. Z tych względów Sąd na podstawie art. 26 i art. 55 ust. 1 ustawy o NSA orzekł, jak w sentencji.